kwartet

Mag ik eeeeeeven zwijmelen over dat heerlijke kwartet van mij? Of nja, ons. Ze zijn ook een klein beetje van Romy ;).

De interactie tussen die vier, is zo leuk. 

Tijn als opperchief die zo heeeeerlijk kan spelen en ruzie maken met zn broertje. Soms ben je ze uren kwijt, spelen ze buiten of met de ‘playmo’; playmobiel is zeker te lang om uit te spreken? Soms staan ze om de 5 seconden naast me om even hun beklag te doen. Abel wil altijd hetzelfde zijn als Tijn. Als ze politie en diefje spelen bv. Wil Tijn de dief zijn, dan wil Abel dat ook. Als Tijn dan zegt okeee, dan ben jij de dief, dan ben ik de politie. Tja, dan wil Abel eigenlijk ook de politie zijn. Maar wie moeten ze dan vangen? Dus je snapt het, dan is er bonje. Ik sus de boel, of de buurtkinderen worden opgehaald en weg zijn ze weer. Ze kunnen ook zo lekker complimenteus zijn naar elkaar. Tijn ziet in elke tekening of kleurplaat van Abel vooruitgang, ‘zo Abel! Dat heb je echt heel mooi binnen de lijntjes gekleurd’. Abel is op zijn beurt ook altijd mega trots op de creaties van Tijn. Ze kunnen soms niet met, maar zeker niet zonder elkaar. 

Bij de eerste snik van hun zusjes, zijn ze er als de kippen bij. Ze worden gekust en geëntertaind en nog meer gekust. Evi en Noé worden enthousiast van Tijn en Abel. Etenstijd kan gerust nog even worden uitgesteld als een van de twee voor ze danst. De meisjes gieren het uit. Zo leuk. Ook als er niet gehuild wordt, worden ze gekust en geëntertaind en gekust. Ze zijn zo mega trots als de meisjes een keer een balletje of een rammelaar vasthouden. De jongens willen zo graag dat de meisjes een keer in hun bed komen logeren. Mag niet, dat snappen ze ook. Maar als ik ze tijdens het schoonmaken van de kamer toch even op Abels bed leg, is Abel maar wat blij. Hij is er zelf niet bij, maar dat geeft niet. Zijn zusje heeft op zijn bed gelegen, hoe leuk is dat?! Abel was dan ook zichtbaar teleurgesteld toen ik vertelde dat hij later niet echt met Noé kon trouwen. Maar nu, voor de nep, was dan wel even goed. Wanneer Tijn niet weet wie wie is, noemt hij dr gewoon lieffie ‘zo heb ik het altijd goed mam’.

De meisjes zijn nu ruim vijf maanden. Ze doen het zo goed. Noé begint al met rollen en Evi vind het allemaal wel best. Die ligt lekker rond te turen. Dat gerol zal haar nog een worst wezen. Het zijn zulke vrolijke meisjes. Zodra ze je zien krijg je een smile van oor tot oor. Hop paardje hop is bij beiden favoriet. Ze ‘kletsen’ de oren van je kop, op een volume wat je drie huizen verder kan horen. De eerste paar keer dat ze gingen ‘kletsen’ stond Tijn of Abel gelijk de tut er in te frommelen. Niet nodig liefje, ze maken nu ook andere geluidjes dan huilen of stil :p.

Al met al is het een heerlijk stel. Ik krijg zo vaak de opmerking ‘wel druk zeker hè, vier kinderen?’ Maar eerlijk, ik denk dat ik het pas druk zou hebben, zonder die twee heerlijke mannetjes! 🥰

Abel

Ik ken een heeeeel lief mannetje! Wil je hem eens zien? Roep dan maar eens Abel, dan zie je hem misschien.

Ons lieve kereltje wordt bijna 5! Wat gaat het hard. Abel is fijn, heel fijn. Hij heeft geduld! Dat is bijzonder want dat heeft de rest van ons gezin niet. Als Abel graag iets wil doen en je zegt ‘even wachten, doen we zo’ dan blijft ie rustig wachten. Ondertussen gaat ie wat anders doen en dan kan het zomaar zo zijn dat die ‘zo’ 3 uur of 3 dagen later is en dat vind hij helemaal niet erg. 

Abel is dol op verkleden. Zijn spidermanpak is favoriet! Tis inmiddels veel te klein en de pijpen komen haast tot zijn knieën, maar dat geeft niks. Soms issie een piraat, sinterklaas, pietje, brandweer, brandweerman Sam of Pipi Langkous. Soms trekt ie alles over elkaar heen aan, ook helemaal leuk.

Abel is dol op helpen. Heel gezellig, maar we weten allemaal dat helpende kinderen eigenlijk niet altijd helpen :p. Hij wil helpen koken, maaaaar; hete pannen! Hij wil helpen was vouwen, maaaaaar; doet de puntjes niet goed op elkaar 😖. Hij wil helpen klussen, maaaaaar; gevaarlijk gereedschap. Maar hè, hij wil wel.

Abel is dol op zijn broer en zusjes. Soms mag ie even dansen met Evi of Noé. Je moet hem eens zien stralen! 

Abel kan zo goed delen. Soms iets te goed. Zijn zakgeld gaat, als je niet oplet, zo in de pot van zijn broer. 

Abel is grappig, bewust en onbewust. Tis af en toe net een b100. Hij verstaat niet altijd alles even best en geeft er dan een eigen draai aan. Laatst zaten we in de auto. Tijn vertelde dat hij die dag een zelfportret moest maken. Ik vroeg er nog wat over en we kletste wat. Zegt abel ineens ‘poeh, ben blij dat ik geen kwartet hoef te maken, ik weet niet hoe dat moet hoor!’ Tijn legde uit dat het een zelfportret was en geen kwartet en hoe dat in zijn werk ging. Voor Tijn en Abel afscheid namen op het plein wenste Abel Tijn nog even succes met zijn kwartet 🤪.

Abel is blijven steken in de poep en billen fase. Blijft toch altijd een dingetje :p. Laatst speelde hij boven met een vriendinnetje. Ik was toevallig even boven en hoorde Abel zeggen ‘ga je je billen laten zien?’ Ik dacht oh nee toch, wedden staan ze daar half naakt dus ik stormde die kamer binnen. Niks leek erop of zij dr billen ging laten zien, ze speelde gewoon met wat poppetjes op de grond. Ik heb ze toch maar gezegd dat we de kleren aanhouden en dat er geen billen geshowd hoefde te worden. Ze keken me allebei aan van ‘oh duhhh wat zeg jij nou, das toch logisch?!’ 

Abel is een knuffelkont en geeft veel kusjes. Aan mij, zijn zusjes, papa, Tijn en aan spullen.. soms staat ie zn beker te kussen. Dan heeft ie dorst en is blij dat hij drinken heeft. Koop je een nieuwe trui, krijgt ie kusjes. Gewoon, omdat ie mooi is. Een dag niets gekust, is een dag niet geleefd.

Abel kan fluiten. Maar echt. Dolletjes. Doet ie dus heel de dag. Op dezelfde toon. Mega irritant 🥳.

Ik dacht altijd dat Abel ‘er één zou worden’. Tis er idd één, maar dan een super chille. Natuurlijk heeft hij zijn streekjes, maar eigenlijk is Abel een heel makkelijk kind.

Abel is Abel; een geweldig heerlijk kind, waar ik ongelooflijk trots op ben ❤️

Romes

Maandag 11 november 2013 schreef ik de blog ‘je slaapt al’. Over dat je zwaar ademt en dat ik wil dat je nooit stopt met ademen.

http://dzhvvp.blogspot.com/2013/11/je-slaapt-al-ik-nog-niet.html?m=1

Je ademt nog steeds zwaar en je tikt. Vet irritant. Het lijkt op een soort vliesje, dat steeds knapt. Wanneer jouw vliesje knapt, knap ik ook. Ik word er bloedlink van. Je grapte laatst ‘dat wat ik heb met eetgeluiden, heb jij met slaapgeluiden’. Kan best es kloppen. Maar toch wil ik nog steeds dat je nooit stopt met ademen. Ik kan over niemand zo goed zeiken als over jou. Ik kan ook tégen niemand zo goed zeiken als tegen jou. Je bent niet alleen mijn echtgenoot, ook mijn beste vriendin. Daar ben je toch zo dol op hè, dat ‘wijvengezeik’ aanhoren 😂. Je snapt vaak het probleem niet en komt met een radicale oplossing. Die ik dus niet ga uitvoeren 😅. Jij denkt nog altijd zwart of wit, ik nog altijd grijs.

Je werkt veel en hard, zorgt ervoor dat het ons aan niets ontbreekt. Van helemaal niks heb je toch een aardig imperium opgebouwd. Ik ben zó trots op je. 

Inmiddels hebben we vier schatjes van kinderen. Wie had dat gedacht. Twee heerlijke mannen én twee heerlijke meisjes. Je krijgt nu al buikpijn als je er aan denkt dat ze ooit 16 worden. Je zegt dat je mee op stap gaat. Met Tijn en Abel dan, Evi en Noé mogen niet 🤔. Je denkt dat de mannen dat nog leuk vinden ook, uhu, ik denk van niet. Je bent trots op onze kinderen. Herkent veel van jezelf in Tijn, Abel is onze b100 en de meisjes hebben je hart gestolen. Als je achter de kinderwagen loopt, Abel er naast, Tijn er voor, gloei ik van trots. Jij bent trotser. 

We lachen wat af. Met en om elkaar. Droge humor en domme grapjes. Zijn we goed in. Samen filmpjes kijken van mensen die vallen, topavond. Of als jij je teen stoot en staat te springen als een idioot van de pijn en ik die m’n best doe niet te lachen. Maar we weten allebei; de tranen lopen al over m’n wangen. 

Je appte net, of ik al sliep. ‘Nee, ik eet m’n nagels, rook sigaretjes en typ een blog over mijn echtgenoot’. Toen belde je ‘over dat ik er nooit ben zeker?’. Is dat hoe jij er over denkt? Het is zondagavond, half 12 en jij bent aan het werk. Ik had het willen houden bij ‘je werkt hard en veel’. Maar je werk keihard en ziek veel. En inderdaad, je bent er vaak niet. Maar op de momenten dat je er moet zijn, ben je er. En hoe! Ik kan uuuuuuren klagen over je afwezigheid, maar aan het eind van het liedje moet ik er niet aan denken dat je continu op m’n lip zit. Zolang dit werkt voor ons, is het toch prima? Jij doet wat je doet, zodat ik kan doen wat ik doe en andersom. Wij zijn een team met ieder onze taken en ik bof maar met zo’n geweldige teamcaptain.

We zeggen het misschien niet vaak genoeg meer tegen elkaar 'fijn hebben wij het he?' Maar dat vind ik nog wel. Jij bent nog steeds fijn. Mijn fijne, lieve, mooie, grappige, stoere man!

Ik hoef je niet te duwen, want je bent er niet. Maar ik ga toch slapen. Love you!

Wat wil je later worden?

Een poos geleden zat ik met Abel in de auto in de mac drive. Met een zilver alienmasker op zn kop vroeg hij: ‘hè mama, wat wil jij later worden als je groot bent?’. Het was lief en triest tegelijk. Ik ben al groot 😩😉. Dat alienmasker is trouwens hilarisch. Te pas en te onpas komt ie er ineens mee aanzetten. Vaak met alleen een onderbroek aan, lekker keutelen en hop; daar issie! Maargoed. Ik dacht even na.. ‘ik weet het nog niet, wat wil jij worden?’. Een ridder! ‘Als je wil mag jij wel prinses worden hoor mam! En Evi en Noé ook!’ Papa kon dan koning zijn en Abel zou ons dan als heuse ridder beschermen. Wat Tijn zou zijn moest hij eerst even aan Tijn vragen. Dotje. Heerlijke leeftijd. Zo onschuldig en denken dat je alles kan zijn of worden wat je wilt. Abel wil steeds iets anders worden. Soms politie, dan weer brandweer. Hij wou ook al eens een ninja worden en er was een tijd dat hij mama wou worden. Blijkbaar weet ie toch dat mama ook ‘iets’ is. 

Ik ga hem morgen vertellen dat ik al ben wat ik worden wil. Ik ben kok, dokter, taxichauffeur, lerares, schoonmaakster, financieel directeur en coach. Kortom; mama! En ik zou niets liever willen zijn!

Taboe doorbreken; laten we klagen!

Taboe doorbreken; laten we klagen!

Laten we ff lekker ongenuanceerd keihard klagen. Nja we, ik. Want dat kan ik goed. 

Die tweeling hè, die oh zo lieve mooie schattige mopjes. Tis me een stel. Eerst die schijt zwangerschap en toen dat fantastische herstel. Daarna kon het genieten beginnen. Zou je denken dan he, dat hebben we toch zeker een week gedaan. En wat er toen gebeurde, allemachtigprachtig, dat zag je niet terug op Facebook, want hè op Facebook is ieders leven mooi en fantastisch, maar man, ik zeg je dit; die oh zo lieve mooie schattige mopjes kunnen me een partij krijsen! Das niet gewoon. Vijf weken aan een stuk, dag en nacht, vol gas. Of het niks was. Alles uit de kast gehaald, alles geprobeerd. Niets hielp. Ze krijste, allebei, dag en nacht, volgas. Romes met zn engelen geduld trok het ook even niet meer. Toen hij midden in de nacht heel wanhopig zei dat ie ze ‘niet zo aardig vond’ was ik in staat een dansje te doen, TIKKEMAAAAAANVRIEND, ik vind er ook geen moer aan! Godzijdank, hij vond het ook. Dus het lag niet aan mij. Halleluja! Ik was in staat ze weg te doen. Ik Had het nooit echt gedaan natuuk, maar heb getwijfeld. Heb ook getwijfeld om ze met de wind mee te gooien. Ook dat zou ik nooit doen. Maar ik kan nu ergens ver weg begrijpen dat als je iets labieler bent, je met je kind gaat smijten. Gewoon uit onmacht. Romes ging werken en kwam thuis in het gekrijs en dat hield niet op. Ook snachts niet. Dag in, dag uit. Natuurlijk vond hij er niks aan. Er wàs ook niks aan! 

Half 3 snachts heb ik de osteopaat gemaild. Dat was ongeveer het enige wat we nog niet geprobeerd hadden. Ik mailde dat ik de volgende dag zou komen, of er nou plek was of niet. Desnoods zou ik ze in de gang leggen en weggaan, wedden dat ie ze zou gaan helpen. Maar er was plek! Kwart voor negen belde de assistent, kwart over tien zat ik daar. Met gillend tweekoppig orkest. Die arme schatjes bleken helemaal vast te zitten. Ik ondertussen ook. Bij elke snik kreeg ik kramp in mijn nek en schouders. Enfin. We zijn twee keer geweest en echt; engeltjes!

Tis eigenlijk taboe om dit openlijk op het world wide web te zetten. Maar waarom eigenlijk? Baby’s zijn nou eenmaal niet altijd fantastisch. Het is loodzwaar. Je mag het als ouders toch heus af en toe even niet meer zien zitten? Of maakt me dat dan gelijk een slechte ouder? Waarom moet het altijd mooi en prachtig zijn? Een beetje meer medeleven met alle ouders zou fijn zijn. Het kan me niet schelen of je nu de kinderbescherming wil bellen of niet. Ik vond het een verschrikkelijke tijd maar geniet nu intens van ze. Zulke vrolijke baby’s nu. Ze lachen continu. Kijken vrolijk om zich heen. Brabbelen en kraaien. Ze zijn fantastisch. Huilen heus nog wel af en toe, maar dat hoort er bij. 

En hoe erg het ook was, Romes en ik bleven lachen. Met en om elkaar. Op een nacht kwam ik beneden. Meisjes ingebakerd, al gillend, op de rechterhelft van de bank, Romes links met een koptelefoon op, die niet ingeplugd was. ‘Dat dempt het een beetje’ zei die. We zongen en verzonnen liedjes ‘het duurt te lang, je krijst nu al een tijdje, het duurt te laaahaaaaang’ of ‘Mn moeder kan me niiiiiiet verdragen’.

Ik ben blij dat zij nu pijnvrij zijn en niet meer zo huilen. Dus als je me zoekt? Drie maanden na de bevalling zit ik er; die mooie roze wolk en ik kom er voorlopig niet vanaf :).

Ajuuuu!

mijn Tijn

Kreeg een herinnering van de blog ‘handje’ van vijf jaar geleden. Tijn kwam me altijd halen om te spelen en dat doet ie nog. Niet meer zovaak als toen. Hij heeft inmiddels een broertje, die ook goed kan spelen. En hij weet dat ik veel tijd kwijt ben aan zijn zusjes. Die kunnen nog niet spelen maar hij is dol op zijn zusjes, en lijkt het daarom niet zo erg te vinden.

Dat vind ik wel lastig nog. Mijn tijd verdelen. Eerst was ik zes weken ziek. En toen hebben Evi en Noé drie weken dag en nacht gekrijst. Gek werd ik er van. Romes ook. Het is zo sneu om te zien dat ze pijn hebben en dat je gewoon niet weet wat er is. 3x naar de kinderarts en 7473 andere voedingen, maar nu lijken we de juiste gevonden te hebben; die voor reflux. Wat een rust!

We krijgen zo ontzettend veel reacties. Ook veel idiote. Veel mensen zeggen iets omdat ze het gevoel hebben iets te moeten zeggen ofzo. Met stipt op nummer 1: ‘wel druk zeker?!’. Ja, het is druk. Je bent altijd bezig, maar het is niet chaotisch. Dat had ik wel verwacht. Of mensen die vragen ‘wat zijn het?’ Dan wil ik zeggen ‘baby’s’ maar ze bedoelen het geslacht. En al liggen ze in roze berenpakjes, dat schijnt niet uit te maken. Laatst vroeg er iemand ‘ahhhh zijn het er twee?’ Met een stalen gezicht zei ik ‘nee drie’. Ze keek heel raar, huh?! Ja mevrouw, domme vraag, dom antwoord. Ook een shoutout naar de oma die zei ‘nou, veel plezier er mee he’. Alsof ik Mn nieuwe broek in de wagen had liggen. En die mevrouw die een dubbele kinderwagen zo leuk vond, verdient ook een lintje. Leuk zeker, maar vooral handig mevrouw, anders moet ik er één sjouwen, lijkt me een tikkie onhandig.

Terug naar Tijn. Hij wordt groot. Letterlijk en figuurlijk. Vorige week mochten we op zijn letterdiplomauitreiking komen. Momentje wel hoor. Ik kan nu de hormonen nog de schuld geven, maar had het even taai. Juist nu lijkt alles zo snel te gaan. Hij kan lezen als een malle, rekenen gaat hem goed af en het is gewoon een heerlijk ventje. Ipv zn letterdiploma, kreeg hij in mijn hoofd een ander diploma. Een diploma voor de allerliefste, mooiste, slimste, gekste, knapste, behulpzaamste, grootste, mafklapperste Tijn.

Mijn Tijn. Mijn aller eerste alles 😘

chaos en gekkenhuis

Chaos en gekkenhuis ..

Dinsdag 24 april 2018 - een uur of 9, stond de wereld eventjes stil.  

Dinsdag 24 april 2018 - een uur of 9, de dag dat wij te horen kregen dat we in verwachting zijn van een tweeling 👶🏻👶🏻

Dinsdag 13 november 2018 om 01:32, stond de wereld weer eventjes stil.

Dinsdag 13 november 2018 om 01:32 uur, het eerste huiltje. De tweeling is geboren! 👧🏻👧🏻

Man, wat een achtbaan. Wel de mooiste waar ik ooit in heb gezeten.

Voelde me sinds vrijdag de 9e al niet top. Eigenlijk al sinds de vrijdag 4 maanden geleden al niet. Deze zwangerschap, afzien. Maar echt. Ik begreep zeurende zwangere mensen nooit, nu wel. Wat kan je je shit voelen. Of je er dan één of twee draagt, maakt vast niet uit. De zwangerschap van Tijn en Abel was een eitje in vergelijking met dees. Enfin, terug naar vrijdag de 9e. Had lekker buiten gespeeld met de jongens, twas nog prachtig weer. Maar ‘vieze kant, lekkere kant’ spelen als je ruim 34 weken zwanger bent kan ik je niet aanraden. Zondag op verjaardag bij de bink van Mn bestie. 2 uurtjes op een stoel gezeten en huilend thuisgekomen. Als ik nou al niet meer 2 uurtjes op een stoel kan zitten?! Ik was pislink. ‘S avonds naar het ziekenhuis. Ik kon niet meer. Rommelde aardig daarbinnen. Er was idd activiteit te meten, maar geen serieuze debabyskomeneraan activiteit. Dus hup; naar huis. In bed gedoken en de nacht amper geslapen. Ik had weeën, ik wist het zeker. Dus maandagochtend weer terug. En jawel, van 1 naar 3 cm ontsluiting. Dus toch debabyskomeneraan activiteit. Er werd gesproken over een keizersnee. Iedereen ingelicht, en ineens baf. Weeën weg. ‘Nou dan gaan we het toch nog even aanzien’. Dacht dat ik gek werd. Tandjes tikken wou ik, gewoon van iemand, maakte niet uit wie. Ik werd opgenomen. De rest van de dag bleef het rustig. Romes naar huis, ik zie je morgen. Wou onder de douche, had geen douche spullen. Romes geappt, kom nog even. Wou die stiekem niet, hij was net lekker bezig zn aquarium opnieuw in te richten. Ben naar beneden gelopen om een boek, moest toch wat doen hier. Kom terug boven, weeën terug. Romes geappt; schiet maar op, de weeën zijn terug. Gingen ze Mn ontsluiting weer meten, was niks opgeschoten. Dus nee, zij zouden een slaappil scoren zodat ik lekker kon slapen en ik stapte onder de douche. Wordt er aan de deur geklopt, ik verstond het niet goed ‘je dochter is hier’. Ik dacht Mn dochter?! Ik krijg er twee en die zitten mij nog steeds te kwellen in Mn buik!! Maar de dokter was hier. De gynaecoloog had al met Romes besproken dat de meiden toch nu gehaald gingen worden. En toen ging het ineens heel snel. Fotograaf gebeld; ze gaan ze halen! Twee uurtjes later ging ik naar de ok. Ik zal je de details besparen, maar keizersneden zijn ook al niet echt Mn ding. Wordt onderschat vind ik nu. Ik dacht altijd ‘ohhh chill, lekker liggen, je voelt niks en tadaaaaa daar is je kind’. Ging een tikkie anders. Maar ze waren er! Eindelijk! 😍

Geboren met 35 weken en een dag, maar man wat zijn ze prachtig en deden ze het gelijk goed! Ze hebben die nacht nog eventjes in de couveuse gelegen maar die ochtend al gelijk in een wiegje bij mij op de kamer. De eerste dag kwamen er 16 mensen op bezoek. Ik zag aan het eind van de dag grijs en heb geen idee meer wie er op bezoek is gekomen 😅. Sliep al maanden niet, die nacht ook maar twee uurtjes, dus dat was ook niet zo gek. De dagen erna deed ik het rustiger aan. Ik knapte gauw op en iedereen verbaasde zich over mijn snelle herstel. Ik ook, want als ik de verhalen moest geloven.

De meisjes deden het ondertussen ook super goed! Werden volledig gevoed van mijn (gekolfde) borstvoeding via de fles. Ze gingen als een speer en na negen dagen mochten we naar huis!

Donderdag 22 november 2018 kwamen we thuis. We hadden de jongens niets gezegd, zij zaten op school. Tijn heeft het heel zwaar gehad tijdens mijn tijd in het ziekenhuis, dus toen ik opeens in de keuken stond hebben we samen hard gehuild. Oh het was zo fijn! 

De zaterdag er op ging het mis. Ik werd ziek. Hoge koorts, enorm ellendig. Terug naar het ziekenhuis. Alles getest, niets te vinden. Terug naar huis. Bleef me ellendig voelen en kreeg een zere borst. Dinsdags; Borstontsteking. Rondje ziekenhuis weer en jawel; aan de anti biotica. Hielp vrij vlot, voelde me snel beter. Vijf dagen later; wéér ziek! Weer koorts en enorme krampen in mijn buik als ik naar het toilet moest of alleen nog maar dacht dat ik moest. Weer terug naar dat ziekenhuis. ‘Niet best mevrouw, u mag blijven’. Romes mijn spullen en de meisjes gehaald en een paar dagen heropname. Aan het infuus. Knapte weer op en mocht drie dagen later naar huis. Inmiddels was de productie van de borstvoeding niet meer wat het geweest was. Moest enorm mijn best doen om genoeg te hebben voor mijn meisjes, maar het lukte. Aantal dagen later; wéér ziek! Koorts en weer een borstontsteking. Omdat ik ondertussen al twee anti biotica kuren had gehad, wou ik geen derde. Lactatiekundige ingeschakeld. Goeie tips en adviezen gehad, ging er mee aan de slag. Hielp aardig, maar was nog niet echt helemaal boven Jan toen ik wéé nog zieker werd. Wéér een hele dag in het ziekenhuis, weer door de malle molen en weer aan het infuus. Ik kon ondertussen geen ziekenhuis meer zien en de jongens reageerde ondertussen heel koeltjes ‘oh ga je weer naar Goes’ alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik werd er schijtziek van. De borstvoeding gaf me stress. Ondertussen ben ik veeeeel te veel kilo’s afgevallen en loop ik nou bij de diëtist om aan te komen. Dat was ook wat, kreeg een lijstje met wat je moest eten. Ik zei heel enthousiast ‘oké dus dit is voor een hele week?’ .. ‘Euh nee, dit is per dag’. Per dag! Gek! Dan moet je dus gewoon een lopend buffet op tafel hebben staan, anders kom je er niet aan. Ging ik niet redden dus, nog steeds niet trouwens..

Enfin. Na Mn laatste ziekenhuis bezoek besloten om te stoppen met de borstvoeding. Kreeg wel weer nog even een borstontsteking, maar sindsdien gaat het beter.

De titel van de blog is een grapje. Alles lijkt vanzelf te gaan. De jongens, de kleine en de grote, zijn superhelden. Vooral Abel is zo enorm dol op zijn zusjes. Tijn ook, maar anders. Als je Tijn wat vraagt, doet ie het. Komt ook wel uit zichzelf kusjes geven en met ze kletsen maar is minder klef. Abel daarentegen. Tis een heuse vader 😂. Kusjes en knuffels in overvloed, ziet ie een vieze luier die ik heb laten slingeren; gooit hij hem even in de prullenbak, geeft de flessen alsof ie nooit anders gedaan heeft en heeft absoluut geen stress met een gillend zusje op schoot. Tis bijzonder. Sinds de meiden er zijn heerst er een soort rust. De jongens hebben zich zo goed aangepast, echt een stel met engelengeduld. Trekken nu nog meer met elkaar op. Tijn had zich laatst over de meiden ontfermd, ze waren beide aan het huilen. Hij deed er alles aan om ze stil te krijgen, maar het lukte niet. Met het zweet op zn voorhoofd kwam ie; ‘mam, ik heb er alles gedaan om ze stil te krijgen, het lukt echt niet, het is echt wel veel werk hè, twee baby’s!’ Arm schaap, deed zo zn best. En het is inderdaad veel werk, maar niet chaotisch. Wat ik stiekem wel verwacht had ☺️. Zolang je gestructureerd te werk gaat, is het prima te doen en blijft er zelfs tijd over voor quality time met de mannen. Abel zat laatst te kleien en vond cupcake vormpjes ‘mama zullen we bakken?’. We hadden alleen geen eieren. Tante Tess kwam en die bracht eieren mee. Die dag kwam het er niet van en we spraken af het morgen te doen. Kom ik snachts beneden na de voeding van de meisjes, heeft Romy de eieren opgegeten 😱😩😂. Gelukkig kwam oma Irene die ochtend met nieuwe eieren. We konden beginnen! Ik had alleen niet opgelet of er ook boter was .. wij hebben altijd van die knijpflessen. Ik heb me rot staan knijpen, maar jawel! Tot de gram precies, we hadden genoeg. Abel mocht een eitje tikken voor het beslag. De schillen lagen in de boter en het ei droop van het aanrecht 😝. Gelukkig had oma 12 eieren mee ;p en konden we door. Kwam er achter dat het bakken vooral te doen was om de lepels af te likken, maargoed, we hebben plezier gehad :). 

En nu zijn de meisjes alweer bijna 7 weken, tis oudejaarsdag. De mannen staan buiten vuurwerk af te steken, Abel heeft ‘dooropjes’ voor de herrie. De meisjes hebben nergens last van. Slapen wat, eten wat, kijken wat rond en groeien als een malle. 

2019, ik ben benieuwd wat dat voor ons in petto heeft! Ik hoop de jackpot van de Staatsloterij. Sinds de komst van de meiden stopt om beurte alle apparatuur hier in huis. Twas bijna hilarisch, bijna dan ;). Ik wacht nog even op de koelkast en de oven, dan is alles vervangen 🤭.

Iedereen een fijne jaarwisseling en voorzichtig met vuurwerk! 😘