Jij mag niet op m'n kinderfeest

'Jij mag niet op mijn kinderfeest', zodra je dat hoort is er serieuze stront aan de knikker. Al het mogelijke wordt gedaan om weer vrienden te worden. Hilarisch. Het maakt ook niet uit of je een dag of twee later pas iets liefs doet. Tijn en Abel zijn helemaal in de ban van kinderfeestjes. Tijn is er nu op 2 geweest en die van zichzelf is over 2 weken. Zijn plan was om met iedereen naar de speelgoedwinkel te gaan, allemaal wat uitkiezen, thuisbrengen en tot morgen. Ben gekke gerrit zeker, dat snapte die ook. Toen kwam bambini en mini mundi nog ter sprake, maar we doen gewoon een leuk thuis feestje. Ik weet nog van vroegah (wat erg, ik word oud) dat ik dat altijd super leuk vond. Mn moeder bedacht spelletjes en verstopte chipszakjes in de buurt. Als we toch ergens met de auto waren geweest was net aan het begin van de straat de benzine op en moesten we duwen. Nou zijn Tijn en abel nog niet echt expert op kinderfeestjes gebied, maar als je eens op Social media kijkt, moet het allemaal steeds groter. Net als traktaties. Er is op het kinderdagverblijf een periode geweest dat ze én een traktatie kregen én een cadeautje. Ik knutsel altijd wat, begin op tijd en zit toch nog de laatste avond te zwoegen. Dat vind ik prima zat. Enfin, ik mag ook wel eens niet op Tijn zn kinderfeest komen. Heeft hij ff pech, zonder mij geen feestje vriend 🎈

Sleur

Zat net m'n oude blogjes terug te lezen. Ik heb tegenwoordig niet meer zoveel te melden. Alle dagen zijn hetzelfde, we zitten in de sleur. Ik hou van sleur. Dat is tenminste lekker voorspelbaar. Ik weet van te voren graag wat me te wachten staat en als het anders loopt krijg ik jeuk :). 

Al ben ik tegenwoordig wel beter in 'de zorg overdragen'. Voor Romy is het makkelijker. Hij werkt veel. Al vind hij de gedachte dat de mannen bij mij zijn prettig. Maar als we samen op pad gaan, voelt het voor hem niet heel anders, hij heeft alleen leuker gezelschap ;). Laatst waren we naar Ali B. Opa en oma mochten oppassen. Bij thuiskomst bleek dat Stitch, Abel z'n (negende) tut had opgevreten. Er waren geen nieuwe in huis. M'n maag keerde al om, ik dacht dat ie zichzelf natuurlijk tot in den treure in slaap had gehuild en absoluut z'n moeder nodig had gehad. Wat bleek; meneer gaf er niet om. Ging zonder mauwen gewoon naar bed. Daarbij weet ik zeker dat opa en oma hem natuurlijk helemaal niet lang hadden laten brullen, maar toch. dankzij Stitch zijn we nu wel van de tut af. Ik heb helemaal geen nieuwe gekocht en meneer vraagt er niet meer naar 🎉

Ik denk dat ik het nu makkelijker vind omdat ze zo goed kunnen praten. Tijn heeft een woordenschat waar je van achterover valt en Abel kan ook heeeeel goed vertellen wat er wel en niet moet gebeuren. Tijn leert op school over homoniemen. Ik wist niet wat het  was, inmiddels wel. 

1ho·mo·niem (bijvoeglijk naamwoord)1(m.n. van woorden) op dezelfde manier geschreven en uitgesproken, maar verschillend in betekenis
Ik had hem wel eens tegen Abel bezig gehoord over 'kapot'. 'dat is als je moe bent, maar ook als iets stuk is'. Tijdens het rapport gesprek met de juf kwam ik er pas achter dat hij dus een homoniem aan Abel aan het uitleggen was. Het houdt hem flink bezig. Terwijl ik Abel  stond af te drogen kwam Tijn aangemarcheerd 'hè mam! Ik doe een homoniem' .. ik bleef stil en dacht help me even jongen, wàt doe je? 'ik loop ik de maat en jij bent mijn maat en Abel z'n pyjama heeft een maat. Wat nou als er drie zijn mam, is het dan nog wel een homoniem?' WEET.IK.VEEL! 
Ze onthouden alles, echt alles. Letten op de details van de details. Tijn heeft heel lang geleden eens gevraagd, terwijl het licht in z'n kamer nog niet aan was, of ik nieuwe sokken aan had. Abel vroeg laatst hetzelfde. Al zou ik de hele woonkamer verbouwen, valt het Romy niet op. Maar één dingetje verplaatsen of nieuw in de kast en zeker weten dat Abel of Tijn er een opmerking over maakt.
Waar ik laatst zei dat de mannen het zo goed met elkaar konden vinden.. ik neem het terug. Abel zit in een fase.. man man man. Ik heb geen nagels, maar als ik ze had, zat er geen bloed meer onder. Hij wil alles wat Tijn heeft, doet alles wat Tijn doet. En dan het liefst op dezelfde vierkante centimeter. Ze maken overal een wedstrijdje van. Als Tijn de winnaar is, is het volgens Abel toch geen wedstrijd, en andersom. Daarna gaan ze fijn een kwartier of wat discussiëren of het nou wel of geen wedstrijd was. Ik heb er nu iets op bedacht. Romes vertelde eens dat wanneer hij en z'n broertje aan het matten waren, m'n schoonmoeder een liedje zong 'van je hela hola maak mekaar maar af, maak mekaar maar af'. Wat blijkt? Het helpt! Ik zing iets anders, maar ze stoppen toch. Tijn zit in de klikspaan fase. Hij dreigt er eerst mee 'Abel dit of dat anders ga ik het tegen mama zeggen'. Het zal Abel z'n reet roesten wat Tijn tegen mama zegt, dus Tijn komt altijd even klikken. Ik probeer er niet meer zoveel aandacht aan te geven en laat ze compromissen sluiten. Het helpt. Negen van de tien keer bedenkt Tijn een plan wat voor allebei werkt. Ik vind het ook zo knap dat Tijn Abel z'n schedel nog niet heeft gebroken, want eerlijk. Abel is écht op dreef..
En hoeveel ze elkaar ook hebben gehaat die dag, voor het slapen gaan is het toch altijd knuffelen en kussen en 'beste vrienden' woorden uitwisselen ❤️

M'n geitjes worden groot ..

Mn geitjes worden groot..

Ik besef het me nu pas. Ik keek foto's terug. Ik zag Tijn in kleertjes die Abel nu ook niet meer past. Wauw. Misschien komt het ook door het feit dat Abel zegt 'ik wil buiten spelen' en dan z'n jas en laarzen aantrekt en pleite is. Of dat appje net van een moeder van een vriendje van Tijn dat Tijn is uitgenodigd op z'n kinderfeestje. 

De tijd gaat zo verschrikkelijk snel. Over 2 maanden wordt Abel drie. Wauw. Nog 4 maanden is m'n oudste schatje 5! Wauwwauw!

Tijn is een bijdehand oplettend geinig ding, Abel is nog erger. Het is nog steeds een man van weinig woorden, maar dat wat ie zegt.. 'denk om je taal' tegen m'n leidinggevende die podverdorie zegt bijvoorbeeld. Sta je dan, haha. Abel is ook nog steeds een 'doener'. Zo leek het hem afgelopen zondag een fantastisch plan om, al rijdend over de rotonde, de autodeur open te doen. Gezellig met z'n allen in papa's bus, een, twee en hop open. Abel rolde niet over straat, Tiff wel. Dat was me wat. Na alle commotie en een leuk uitje dacht Tijn op de terugweg, dat kan ik ook. Gelukkig stoot Romy zich geen twee keer en zaten de deuren nu wel op slot. Hij heeft ze wel een heleboel stoute woorden geleerd. Tijn heeft altijd iets terug of een 'ohhhh dat mag je niet zeggen'. Nu ff niet. Papa was boos, heel boos. 

Tijn en Abel zijn echt een team. Een heel hecht team. Er zitten dagen tussen dat ze elkaar constant op de kast jagen. Maar vaker zijn ze zo ontzettend lief voor elkaar. Ze zorgen echt voor elkaar, kijken naar elkaar uit, spelen samen en delen. Tijn heeft meestal op maandag een schijthumeur. Ik kan niks goed doen, maar Abel blijft zijn schatje. 'Abel is mijn beste vriend'. Zo lief!

Hoe groter ze worden, ik groei met ze mee. Ik ben al iets minder getikt in het de zorg uit handen geven. Ik scoor vaker een oppas als ik extra moet werken of een uitje heb en Tijn speelt tegenwoordig bij z'n schoolvriendjes. Niet te vaak hoor, het moet wel leuk blijven ;).

Tikkie haat voor december

Tikkie haat voor december 

Allemaal leuk en aardig, die gezelligheid, lampjes, cadeaus en feestjes.. maar ik kan niet wachten tot het januari is :).

December is mij te druk en te duur. Als je het goed doet, ben je slechts 1 rib kwijt in december. Ik kijk, tot grote irritatie van Romy, niet naar een centje meer of minder, dus mij kost het al gauw een rib of 4. 3 als ik m'n best zou doen. 

Het ene moment staan we sinterklaas op te halen, het andere moment is school omgetoverd tot een waar kerstparadijs. Tijn was het vertrek van sinterklaas compleet ontgaan, die had het veel te druk met z'n cadeaus open snokken. En aangezien Tijn zijn lijstje per dag veranderde, had sinterklaas ook een paar miskopen gedaan. Tot groot verdriet van Tijn. Omdat ik vorig jaar geen idee had wat hij nou echt graag zou willen, begonnen we ruim op tijd met een sinterklaaslijstje. Het is alleen nooit een lijstje geworden. Het complete speelgoedboek van zowel Bart Smit als de intertoys was uitgeknipt. Ik maakte Tijn duidelijk dat sinterklaas geen miljonair is en dus niet alles kon kopen wat hij uitgeknipt had. 'Geeft niet hoor mama, zo heeft hij wat te kiezen'. Dus inderdaad, ik had een paar dingen gekozen. Laten een paar van mijn aankopen nou wat lager op de willikheelgraag ranglijst staan. Enfin. De volgende zaterdag na sinterklaas brak aan. 'Vandaag mogen we onze schoen zetten he mam!'. Euh nee, sinterklaas is terug naar huis.

6 december was het studiedag op school, dus vrij. 7 december stonden er op school overal kerstbomen, lampjes en versieringen. Knap werk, kerstcomite. Ik zag de duizeling in Tijn z'n ogen. Na school vroeg hij wanneer wij een kerstboom gingen zetten. Mijn moeder hangt vaak d'r complete woonkamer vol kerst. Kerst kerst kerst, overal kerst. Ik ben iets minder enthousiast met kerstversiering. In de kelder ligt een nep boom, paar lampjes, ballen en slingers er in en dat is het wel. Dit jaar wou ik een echte. Alleen we kregen, om beurten, te maken met alle soorten virussen die er heersten. Dus ik kocht een boom en deed er nog even niks mee. 'Mam, nou hebben we wel een boom, maar je moet de kerst er nog inhangen'. Oke oke! Gaan we doen. Romy zat al te grinniken, pakte een bakkie en zakte onderuit op de bank: 'ga jij de boom op tuigen?' 'Euh Ja, hoezo? Doek toch altijd?!' Maar nee, dat doe ik dus nooit want ik blijk allergisch voor kerstlampjes inhangen! Wat een schijt dingen zijn dat. En aangezien het een echte boom is, prikken de naalden en de naalden lagen overal. Nog een poging met ovenwanten mocht niet baten. Dan maar een boom zonder kerst! Dat vonden de mannen niet mooi, dus heeft Romy de boom later keurig opgetuigd. Toppertje joh!

Gister had Tijn zijn eerste kerstdiner op school. Zenuwachtig dat ie was! Heel de middag huilen en mokken om alles. Arm ding. Toen het eindelijk bijna tijd was trok ie z'n deftige kleren aan en gaan. Hij heeft genoten. M'n mini grote bink.

Nog 1 dagje school en dan lekker vakantie. Zondag is het al kerst. We gaan weer gezellig een heel menu op tafel zetten voor de familie. Ik zeg we. Romy wil ook mee doen, dus hebben we de gangen verdeeld. En daardoor loopt het spaak. Aangezien Romy altijd werkt, is er nog geen lijstje of compleet menu en geen boodschap in huis. Maar dat geeft niks. Mac donalds is toch altijd open. Daar krijg je cadeautjes bij je eten, daar zijn Tijn en Abel dol op! 

Abel ontgaat de decemberstress gelukkig nog. Die liep straal voorbij z'n schoen op de zondagmorgen en toen zwarte piet het raam er haast uit beukte (bedankt mam ;)) zat Abel brullend onder de tafel, haha.

Dan nog even oud en nieuw en dan is het gelukkig januari. Op naar het gewone dagelijkse leven!

Namens mij en m'n mannen iedereen hele fijne dagen, lekker eten en voorzichtig met het vuurwerk! 🌲💥

Klein duiveltje

Ik mis je.

We konden uren samen spelen. Jij was een draak en ridder tegelijk om mij, de prinses, op te eten en te beschermen. We bouwden racebanen, maakte boerderijen, gingen op pad. Lekker kletsen en keutelen. Alles kon en niks moest.

Het is weg. We moeten nu vanalles. Op tijd op school zijn bijvoorbeeld. En sinds dat de verplichting is, is het anders. Je wilt niet naar school. Je wilt niet meer spelen. Het liefst ben je buiten aan het fietsen. Niks anders. Je hebt geen rust in je kont, gunt jezelf geen rust.

Je oren zitten verstopt, je mond is groot en gilt woorden die ik er nog nooit uit hebt gehoord. Zoiezo heb ik je nog nooit zo horen schreeuwen als de laatste tijd. 

Ik weet soms niet wat ik met je aan moet en erger nog, jij trekt jezelf ook niet. Ik zie het aan je en je spreekt het uit. Je wil niet stout doen, maar het gaat vanzelf. De eindeloze bevestiging 'ben je nog trots op me? Vind je me nog lief'. Altijd liefje, áltijd!

Ik mis je, ik mis m'n heerlijke mannetje. Is dit hoe het vanaf nu altijd gaat? Of vind je jezelf nog terug? Ik hoop het. Tot die tijd, zoeken we samen naar een manier die werkt.

Wij zijn een team! En ik laat m'n team nooit in de steek.

-----

Bovenstaande schreef ik op 1 oktober. Ik heb het nooit gepubliceerd omdat Romy vond dat het leek alsof ik Tijn beu was. Ik was Tijn zeker niet beu. Wel dat kleine duiveltje die bezit van hem had genomen.

We zijn nu een maand verder en 'Tijn is terug'. Halleluja! Er was me verteld dat je kind zou veranderen. Snap ik, het is een hele omschakeling. Maar zó? Wauw nee, dat had ik niet verwacht.

Gelukkig sporen we allemaal weer :). Tijn schreeuwt niet meer, kan weer luisteren en z'n mond is een stuk kleiner. Hij lijkt het nu echt naar z'n zin te hebben.

Abel doet het ook goed 'alleen' op de opvang. Hij heeft een sterker eigen willetje als nooit tevoren, bloedirritant; maar zo leuk! Je ziet hem groeien, figuurlijk. Want eigenlijk is hij gewoon nog steeds mijn kleine fijne knuffelkontje. Hij kletst behoorlijk, net als z'n broer. Ik zit echt nooit om een praatje verlegen :).

Het is vertederend om te zien hoe lief de jongens nu voor elkaar zijn. Ze hebben elkaar echt gemist na een dag school/opvang. Eerst een potje knuffelen op het schoolplein voor we de auto weer in gaan. Ze maken amper nog ruzie, zorgen voor elkaar en doen alles met elkaar. 

Ik zei het toch; Wij zijn een team, een heel goed team! ❤️

School

Maaaaaaaaanden vraag je al wanneer je naar de basisschool gaat. Al je vriendjes van de kinderopvang die al vier jaar zijn gaan gelijk, maar wij hebben er voor gekozen om het over de zomervakantie heen te tillen.

Vandaag is het zover. Vanmiddag mag je. Je besef van tijd is slecht, om de tien minuten vraag je 'mama, welke dag gaan we?' Vandaag schatje, vanmiddag. 

Tante Lot komt met Abel spelen zodat ik je weg kan brengen. Ons momentje. In de auto zit je te stuiteren en zodra je de school ziet begin je te zingen 'we zijn er bijnaaaa, we zijn er bijnaaaaa'. Hoe harder jij zingt, hoe stiller ik word. Ik ben niet goed in mijlpalen. Nooit geweest, ik zal het nooit worden ook.

We parkeren de auto en je rent vooruit. Op het plein stop je. Ik volg je op de voet en je pakt m'n hand. Toch een beetje spannend he vriendje. Samen lopen we de school in, op naar je klas. Je stapt binnen en blijft staan. De juf ziet je en komt op je af; 'he! En daar hebben we Tijn' ze reikt je d'r hand, je schud hem. 

Je bent er.

Je kletst wat met de juf en gaat op een stoeltje zitten. En dan is het tijd voor mij om te gaan. Ik geef je een kus en wens je veel plezier. Ik loop de klas uit samen met een mama waarvan het kindje huilt. We gluren samen door het raampje. Je kijkt naar het kindje dat huilt en kijkt achterom naar mij. Je lacht en geeft een handkus alsof je zeggen wil; 'komt wel goed mama'.

---

Bovenstaande schreef ik op 11 juli. Er was een doorschuifmiddag en je kon de sfeer even proeven.

Afgelopen zondagnacht om half 5 sloeg de paniek toe. Ik schrok wakker en dacht SH*T! Het is Tijn zijn laatste week op de opvang. Daarna hebben we een weekje vrij en dan begint er weer een nieuwe periode in ons leven.

Je hebt er zo verschrikkelijk veel zin in. Je kan niet wachten. Laatst vertelde ik dat als je op school wat wil zeggen, je je vinger op steekt en wacht tot de juf zegt 'zeg het maar Tijn'. Dat oefen je nu dus al dagen. Je hebt alleen niet echt iets te vertellen, je zegt 'oh ik was alleen even aan het oefenen'. Lijkt me geweldig als je dat de eerste jaaaaaaren op de basisschool ook doet 😂. 

Je laatste week op de opvang heb je 'fantastisch' afgesloten. Als afscheid heb je nog even heel de toko onder gespuugd. Je werd ziek, dus was het onverwachts 2 dagen eerder einde 'kindjes'. 

Nog een week, dan gaat het gebeuren. Niet alleen voor jou, ook voor Abel en mij. Ik heb m'n werktijden aan de schooltijden aangepast, zodat ik 5 ochtenden ga werken. Abel gaat dus 5 ochtenden naar de opvang. Ik ben zo benieuwd. Nu is hij 'alleen'. Jullie spelen veel samen, hoe gaat dat nu? Neemt hij het stokje over en gaat de boel daar runnen ;), of wordt het elke ochtend drama?

Drama wordt het zoiezo. Op tijd komen is niet echt ons sterkte punt. Snap ik niet. Mijn moeder is altijd veel te vroeg. Ik kom altijd te laat. Bij de opvang was dat niet erg, we konden tot 9 uur binnenkomen. 9 uur haalden we wel. Het is alleen jammer dat ik om half 9 moet beginnen met werken. De basisschool wacht zeker niet tot jij er bent? 

Mijn dappere helden. Ik ben zo benieuwd hoe het zal zijn. Abel redt zich wel bij de opvang, dat is zeker. Tijn is al eeuwen klaar voor de basisschool.

Nu ik nog.

Bijna vier Tijn

Bijna vier ..

Soms lijkt het pas gisteren dat 'ie bij ons kwam, maar volgende maand wordt 'ie vier. En zoals je begrijpt; daar vind ik geen drol aan :).

Tijn wel. Die vind het geweldig en kan niet wachten. Eindelijk naar de basisschool! Pech voor hem, we tillen het over de zomervakantie heen. Dat worden drie lange maanden. Hij is er allang klaar voor. Hij weet waar die zijn moet en zegt dan ook elke rit wanneer we voorbij zijn nieuwe school rijden 'dat is mijn nieuwe basisschool he mama?'. Klopt, vriend :(

Er zijn ook veel dingen die hij nog wil doen 'nu hij nog drie is'. Mee naar de naaiclub bijvoorbeeld of die mammoet van playmobiel kopen. Eigenlijk alles wat niet nu meteen kan of mag.

Hilarisch slim ding. Ik hoop dat de basisschool je geeft wat je nodig hebt. Antwoorden op je vragen en uitdaging. Je bent zo ontzettend leergierig, wil altijd het naadje van de kous weten. En die weet mama niet. Ik kan je niet vertellen hoe de meneer of mevrouw heet die de tussenstrepen op de weg heeft bedacht, en of het überhaupt een man óf vrouw is. Ik weet niet waarom een sinaasappel een sinaasappel heet, terwijl het niet op een appel lijkt. 

Ik weet niet wat je later voor beroep zal uitoefenen. Iets waarin veel onderhandeld moet worden denk ik. De helft van je zinnen begint met een hap lucht en dan 'maar..'

Ik weet nog veel meer niet, dat weet je ondertussen wel. Je vraagt je wel af waarom ik het dan niet weet. Wat ik wel weet is dat ik verschrikkelijk dol op je ben, tot aan de maan en de sterren en weer terug. En hoeveel kilometer dat is, dat kom je me ongetwijfeld ooit zelf vertellen ❤️