Abel

Zeg je douchen, zegt hij aardbei. Abel verkoopt aardbeien onder de douche. Diezelfde aardbeien verkoopt hij ook onder de eettafel. Maar die eettafel is net zo goed een paardenstal waar z'n broer woont. Soms is de tafel een groentenkraam en een paardenstal. Dan krijgt het paard aaitjes, knuffels, kusjes en aardbeien.

Je bent een bikkel met meer pit in je kleine teentje dan ik in m'n hele lijf. Zó vastberaden en koppig. Zo verschrikkelijk koppig. Nee is nee. Ik zou kunnen leren van je consequentheid ;).

Bij visite ben je schuw en klim je in mij. Maar als je gewend ben, ben je los. Tijn kust niet meer, jij kust iedereen. Een knuffelkont ben je. Soms bespring je me en eet je me half op. Heerlijk! Fatsoenlijk afdrogen na het 'aardbeien verkopen' is er niet bij. Dit is voor jou het uitgelezen moment om heeeeerlijk te knuffelen. We knuffelen en dansen en stiekem droog ik je toch een beetje af. Al is m'n trui vaak natter dan de handdoek.

Waar je broer de koning is en zich op z'n wenken laat bedienen; wil jij alles zelf doen. Vaak lukt het je nog ook. Wanneer je hoort dat we weggaan, heb ik m'n zin nog niet af of je staat al met je zelf aangetrokken jas en je zelf aangetrokken hysterische monsterlaarsjes klaar bij de deur. Iedereen gekust en wel.  

Heel vaak ziekjes. Je hebt een weerstand van lik me reet, maar je doet je best. Ik ook. Samen komen we er wel. Als je later groot bent, ben je vast nooit meer ziek. Dan heb je je portie wel gehad. 

De laatste tijd ben je super 'chill' en ontzettend grappig. Je sjokt overal lekker achteraan en doet je ding. Het was wel eens anders. Je was dwars en boos en verdrietig. Je hebt wat afgemokt en gehuild. Het was pittig, maar ik vind je altijd lief. En nu vind ik je nog een beetje liever. Wist niet dat het kon.

Je kwebbelt er lekker op los, veel in je eigen taal. Je bent een man van weinig woorden, maar ik begrijp je.. meestal. 'Ekkie' is koffie en 'mieh' is meer. Tijn, eten, drinken, nat, buiten, douchen, ahpot, lezenlezen, mama, papa, op, oeps en Abelook. Meer heb je niet nodig ;).

Lieve lieve Abel, mocht je dit ooit lezen; weet dat ik je onbeschrijflijk lief vind. Hou die koppigheid vast, een eigen mening is goud waard. Ik beloof je dat we blijven knuffelen en dansen tot je er schoon genoeg van hebt. Wees altijd je leuke zelf, maar ik denk dat dat wel goed zit! i love you, kleine man. Meer dan ik ooit denken kon ❤️

m'n twee verschillende mannetjes

Ik zat vandaag met Tijn in de auto, Abel mocht bij papa in de bus, en ik hoorde vanaf de achterbank; 'mama, ik ben trots op jou'. Ik smolt en zei 'wat lief van je, waarom?' (ik ben nooit echt goed geweest in complimentjes ontvangen). Zonder aarzelen zei hij 'omdat je zoooooo'n lieve moeder bent'. M'n hart maakte een sprongetje. Ik ben ook trots op m'n jongens, papa ook en dat vertellen we ze zeer regelmatig. Na een moment van stout zijn informeert Tijn er ook altijd even naar. Of hij vraagt of ik hem nog lief vind. Ik vind hem, en Abel, altijd lief, het kan niet anders dan dat ze dat weten. Twee totaal verschillende mannetjes. Tijn praat veel en altijd. Hij wil alles weten. Ook dingen waar ik geen antwoord op heb en dan wil hij weten waarom ik het niet weet. Toch vertelde die me vanochtend nog, nadat ik hem uit had gelegd waarom honkbal, honkbal heet, dat hij het zo fijn vond dat ik veel weet. Maar dat ik niet kan uitleggen waarom een fiets een fiets heet vond hij jammer. Doodvermoeiend soms ;). Ik vroeg hem laatst waarom hij zoveel vroeg. 'Nou', zei hij, 'ik ben nog klein. Ik weet nog niet zoveel en ik wil alles weten'. Hou dat vast schatje, dat gaat je ver brengen. Waar Tijn aankondigt dat hij op de kast gaat klimmen, zit Abel er al op. Tijn praat, Abel doet. De laatste tijd kan Abel al wat meer woordjes zeggen, maar hij heeft het lang gedaan met mama, papa, Tijn, drinken, eten, ja, nee en ikwilooooooook. Meer woorden heb je toch eigenlijk ook niet nodig? Abel is een heerlijke draak. Soms denkt hij volgens mij dat het echt een kei goed idee is om even in de vensterbank te klimmen. Of staand op de leuning van de bank ver opzij gebogen op de lichtknopjes te gaan drukken. Maar vaak weet hij ook dat hij eens lekker stout gaat doen. Hij kijkt eerst of je kijkt. En als je kijkt trekt hij een heeeeerlijk bekkie, lacht lief en gaat op zn doel af. Ik hou er van, lekker ondernemend. Abel is een knuffelkont. Komt lekker bij je zitten, schuifelt z'n kont net zo dat hij heerlijk in een nestje zit en wil handje vast houden. Als we ergens op visite zijn en zodra hij het woord 'weg' hoort, trekt hij een sprintje naar z'n schoenen en jas en gaat zodra hij klaar voor vertrek is, iedereen langs met getuite lipjes om kusjes te geven. Tijn doet niet meer aan kusjes, alleen mama en papa krijgen nog kusjes, maar daar moeten we wel om vragen ;).

M'n twee verschillende mannetjes en zo lief voor elkaar. Als er wat te snaaien valt, nemen ze altijd wat voor de ander mee. Abel z'n ene hand is gevuld en de ander houdt hij op en zegt 'Tijn'. Gister was het zelfs zo dat Tijn een koekje voor Abel pakte omdat hij er al 1 op had toen Abel nog in bed lag. Ik vroeg nog 'wil je zelf niet dan?' Dat hoefde niet, 'het was eigenlijk nog geen tijd voor koekjes', klopt het was half 9 's ochtends.. Je kunt ze ook gerust samen uit 1 bakje laten eten, ze delen. 

Ze knuffelen en kussen wat af. En de laatste tijd gaat het samen spelen ook steeds beter. Tijn verzint het spel en Abel hupst er vrolijk achteraan. Stout doen kunnen ze ook goed samen. Laatst was het werkmamaopdekastdag. Terwijl ik de een aan het toespreken was in de gang, brak de ander de tent af en stond m'n vlees aan te branden. Was echt super leuk ❤️!

Huisje heeft nog steeds een kruisje

Grappig, die herinneringen van fb. Ik kreeg er weer één. Twee jaar geleden schreef ik het blogje 'ieder huis heeft z'n kruisje'. Die over m'n vader, dat ik geen contact met hem heb en dat hij mijn kind(eren) nooit zal zien.

Nu, weer twee jaar later heb ik nog steeds geen contact. Heel soms zie ik hem, maar mijn kinderen heeft hij nooit gezien. Misschien een keer op een foto en hij kent ze van verhalen, zo weet hij dat Tijn ontzettend veel humor heeft en slim is. Dat slimme hakt er soms in.. Een hele tijd geleden waren we aan het buiten spelen. Tijdens z'n derde rondje racen kwam Tijn ineens naar me toe; 'hè mama, hoe heet jouw vader eigenlijk?!' Ik verslikte me bijna. Dacht even na en vertelde z'n naam, Ad. 'Oh; oké!' En op naar het volgende rondje. Daar kwam ik goed vanaf. Tijdens het eten kwam Tijn weer om de bocht 'hè mama, waar woont Ad dan?' Nu was het de beurt aan Romy om zich te verslikken. Ik vertelde dat hij bij oma Lia woont. Hij dacht na 'in souburg???' vroeg hij verbaasd. Ja, in souburg. Het bleef stil. Weken later vertelde die dat hij naar Ad wou. Dat ging niet gebeuren. Hij kreeg er echt verdriet van en het werd steeds vaker een punt van 'discussie'. Waarom snap ik nog steeds niet. Tijn legt graag verbanden, dat wel. Maar het is niet dat we het dagelijks over mijn vader hebben. Hij wou weten hoe hij er uit zag. Ik heb een foto opgezocht, laten zien. Samen hebben we hem echt goed bekeken en afgesproken dat als hij 18 is, hij naar Ad mag. Sindsdien is het goed. Hij heeft er vrede mee en je hoort hem er niet meer over. Laatst was er nog wel iets over werken. Hij vroeg wanneer hij een keer mocht werken. Ik mompelde iets van 'als je 18 bent', nee nee zei die, dat kan niet, dan moet ik naar Ad. Geinig ding. Vergeet niks, haha.

Ik ben nog altijd blij dat ik toen die keus gemaakt heb geen contact meer te hebben, en ik geloof dat hij zich er nu ook bij neer heeft gelegd. Al vind ik het soms lastig. Niet in de zin dat ik er moeite mee heb en hem wil zien, maar zoals nu met de kerstperiode zie ik mijn kant van de familie niet en met oud en nieuw ren ik niet meer door het dorp om mijn moeder een stel dikke lebbers gegeven, maar die lebbers krijgt ze gewoon een andere dag extra!

Moe - moeier - moeist

Ik kreeg net een herinnering van fb. Precies vorig jaar schreef ik de blog moe. Ik ben nog steeds moe. Abel slaapt nog steeds niet goed. Wat we ook doen of laten, het maakt niet uit. Hij heeft goeie nachten, of nachten dat je er vanaf komt met een tutje terug en weg en nachten dat je uren naast z'n bed kan zitten, met hem in je bed moet liggen, beneden op de bank moet zitten of bij hem in het ledikant moet liggen. Al m'n principes die ik bij Tijn had, zijn zo hoeps! over boord. Niet slapen is verschrikkelijk. Eergisteren was ook zo iets. Vaak als ik beneden denk 'ik ga naar bed', laat Abel weten daar wat anders over te denken. Na allerlei pogingen kroop ik bij hem in het ledikantje. Met m'n benen in m'n nek aaide ik hem en fluisterde lieve woordjes. Dattie zo lekker rook, of hij soms gedouched had (vraag ik altijd nadat de jongens uit de douche komen) en hij knikte hevig van ja. Ik vertelde dat ik hem lief vond. Hij keerde om, aaide mijn wang, ging zitten dacht bij zichzelf kan wezen mam maar ken je deze truc; en zette het op een brullen. 

Soms huil ik zachtjes mee. Kon hij maar vertellen wat er was. Ik weet het niet. Soms denk ik ook dat hij me zit te pesten. En tegen pesten zijn allerlei protocollen, wist je dat? We waren laatst bij een basisschool wezen kijken voor Tijn. M'n grote moppie naar de basisschool; kan wel janken. Maar daar zijn ze dus heel goed in het probleem pesten aanpakken. Misschien moeten we Abel maar eens langs brengen.. ;)

Spelen

Tijn is pas drie. Nee, Tijn is àl drie! Hij wordt groot. Je merkt het aan alles. Hij is wijs, lekker bijdehand, weet alles en is absoluut niet verlegen.

Van de week waren we met de buurjongen Gijs aan het buitenspelen. Gijs is al vier, maar Tijn doet niet voor hem onder. Terwijl we aan het spelen waren kwamen er steeds meer kindjes mee spelen. Tijn belde nog aan bij de buren, of ze ook kwamen, maar ze konden niet. Op den duur was de mama van Gijs het beu en Gijs z'n zusje moest uit bed, dus Gijs moest naar binnen. Een meespelend kindje en z'n zusjes wouden ook bij Gijs mee naar binnen. Het mocht van hun moeder en van de moeder van Gijs. En opeens vroeg Tijn 'mag ik ook bij Gijs spelen?' Het is algemeen bekend dat ik tamelijk gierig ben met m'n kinderen, dus ik had het liever niet, maar ik wou ook de boeman niet zijn, dus met goede hoop dat ze nee zou zeggen omdat ze dan drie gratis extra kinderen kreeg zei ik 'dat moet je aan Gijs z'n mama vragen'. En jahoor, zegt ze ja! Ik wist niet waar ik het zoeken moest.. Jij. Wil. Alleen. Zonder. Mij. Bij. Gijs. Spelen? En ik dan? De moeder van de andere kindjes vroeg heel gemakkelijk 'hoelaat zal ik ze ophalen?' Terwijl ik nog goeie excuses aan het bedenken was. Ik had ze niet. Ik had geen goede reden waarom Tijn dat niet zou mogen. Dus weet je wat ik deed? Ik pakte Abel op en we gingen gewoon mee naar binnen 😁. Hebben wij even lekker gezellig bij Gijs gespeeld ;)! 

Ik zat net terug te lezen op facebook. Wat was je klein en je zei nog niks. Zo gek! Nu klets je de oren van m'n kop. Zo wijs en grappig! Bijdehand ook.

We zitten regelmatig met een mond vol tanden, door iets wat jij hebt gezegd. Laatst vroeg papa of je een boterham wou, waarop jij zei 'ja, doe maar, ik heb al dagen niets gegeten'. Krom gelachen! Gelukkig kwamen we er later achter dat het uit een van je series kwam. Je zou bijna aan jezelf gaan twijfelen :p.

Het gaat zo snel ook! Het ene moment roep je nog 'eetmake makkemaal', nu is het gewoon 'eetsmakelijk allemaal' en verras je je broer eerst nog met een 'kiebieloe', nu is het 'kiekeboe!'.

Je liedjes zijn hilarisch. Ze hebben wel wat weg van de echte versie, maar kloppen niet. Volgens mij onthou je alleen dat wat indruk op je maakt. 'Hop, in galop, voorzichtig breek geen benen. Breek geen benen. Breek geen beeeeeeehnuuuuuuuhn'. 

Je 'doe daaaaahn, pak daaaaaahn, kom daaaaaahn' vind ik minder leuk. 

Het aller bijzonderst vind ik de moeilijke woorden. Soms zeg je woorden waarvan ik niet weet waar je die vandaan hebt. Of de juiste manier van verleden tijd toepassen. 

Het gaat zo hard! Je blijft me verbazen, elke dag weer.

Zo geduldig en lief voor je broer. Die zit nu in de 'haal het bloed onder je nagels vandaan fase' en de 'ik ben alleen op de wereld fase' en 'alles is van mij mij mij en als ik m'n zin niet krijg ga ik krijsen fase'. Het doet je weinig. Je doet altijd je best om het hem ook naar z'n zin te maken. Zoekt een soortgelijke auto voor hem om te spelen. Zorgt voor 2 ballen, ieder 1. Je deelt je chips en vind het niet erg dat hij zijn chips niet met jou deelt.

Gelukkig ben je niet altijd voorbeeldig ;). Je wilt nog steeds persee die geit kopen of links als ik rechts wil.

Blijf wie je bent, je bent geweldig ❤️.

Draakje

'He, jij kleine deugniet met een missie! Kom van de kast en blijf van papa's platenspeler af'.

Abel is een draakje! Wel een heel lief draakje. Hij doet dingen, stoute dingen, die Tijn nooit bedacht heeft. En als Abel eenmaal iets bedacht heeft, dan gaat ie dat doen ook. Je kan hem 100x corrigeren, afleiden of weghalen. Het helpt niet. Hij kijkt naar je, bedenkt 'nu ga ik lekker die bonsai voor de miljoenste keer uit de pot rukken en potgrond eten', zet z'n lieve lach op, en daar gaat ie. Op weg naar de bonsai! 

Ik zei altijd 'ik ga geen dingen wegzetten voor m'n kind, hij blijft er maar gewoon van af', nou daar ben ik van teruggekomen. Bij Tijn was dat niet nodig, die luisterde of kon je afleiden met wat anders. Abel niet. En waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Na de 20e keer, staat de bonsai ook heel leuk op de eettafel. 

Babyspeelgoed kan de deur wel uit. Abel kijkt er toch niet naar. Het speelgoed van Tijn is veel leuker en kleiner, dat past ook veel beter in je mond! 

Op de naald van Romy z'n platenspeler zit een kapje ter bescherming. Ik krijg het er met geen mogelijkheid af. Abel wel, binnen 3 seconden, op z'n tenen en zonder te kijken..

De mevrouw van het consultatiebureau adviseerde me hem te complimenteren, duidelijk te benoemen wat ie goed doet en vervolgens te corrigeren. Nou mevrouw, enorm bedankt voor het advies maar 50x op een dag 'Abel wat goed van je dat je de kast open kan doen en de dobbelsteen in je mond kan stoppen. Spuug hem nu maar uit, leg hem terug in de kast en doe de kast dicht', dat ben ik snel beu!

Tijn bekijkt het hele drakengebeuren vaak van gepaste afstand. Ik kan niet elke minuut m'n ogen op ze hebben, maar godzijdank hebben we een verklikker in ons midden, 'ohhhh mamaaaaa, kijk eens wat Abel doet, hij is aan het stoutennnnn'. 

Jep, Abel kan heel goed stouten. Het scheelt dat ie zo'n lief hoofd heeft, anders zou ik het toch minder leuk vinden ;).