Kamperen

Romes heeft de smaak te pakken. Al toen ik zwanger was rieptie: als ie dan groot is gaan we kamperen. Tijn is nu 2, dat is niet groot, maar 'moest' toch mee kamperen. Ik vond het verschrikkelijk, maar ze hebben het reuze naar hun zin gehad. Romy begon 3 weken terug. 'Ik ga kamperen' .. 'Leuk' .. 'Met Tijn' .. 'Kut'. Wanneer dan vroeg ik? 'Overmorgen'. Oh dan al! Zonder spullen? Dat wordt me het tripje wel, dacht ik. Dat snapte die ook, dus werd het even uitgesteld. Ik werd de stad ingestuurd om een kampeeruitzet. Een tent, matje, slaapzakken, pannetjes en een gasstelletje. Opa Jeroen, oom Louie en neef cedric werden meegevraagd en de trip kon, een weekje later, beginnen. Bijna dan. De avond voor vertrek bedacht ie zich dat ie nog een rugzak nodig had. Snel de stad in en hij vond er 1 (en mooie nieuwe schoenen voor mij ❤️, omkopen noemen ze dat :p). Alle spullen in de auto, ik had tijn zijn spullen (inclusief matras, je gaat toch niet voor de lol op een matje liggen?!) ingepakt dus die had genoeg mee voor 6 weken, en gaan. Ze hebben genoten! Zo genoten, dat Romes al vrij snel vroeg 'zal ik dit weekend weer gaan?'. Moet jij weten, als je Tijn maar thuis laat, maar dat was het plan niet. Tijn mocht ook weer mee. Dolle pret. Vrijdags vroeg romes aan Tijn 'wil je morgen weer in de tent slapen?' En dan zei ik er snel achteraan 'of lekker bij mama blijven?' Godzijdank koos ie voor mama blijven. Voor eventjes dan. Zaterdagochtend vroeg ie aan papa of ze weer bergen gingen kijken. Omdat afgelopen weekend de temperatuur nog goed was en de komende weekenden druk zijn en het daarna te koud is voor Tijn, mocht ie toch mee ;). 

Tussen het eerste en tweede tripje zat slechts 6 dagen, maar toch heeft ie intussen al een andere tent en struint ie nu heel internet af voor een andere rugzak. Die die had gekocht was opzich prima, voor nu. Hij heeft hem wel gepimpt. Moesten volgens hem nog bandjes op zodat ie z'n tent, matje en slaapzak er aan kan hangen. Maar als de jongens groot zijn, mogen (of moeten ;)? ) ze mee survivalen. Dus das echt nodig dat je daar nu alvast een goeie rugzak voor aanschaft. Hij maakt er een hele studie van, 100 mailtjes in de mailbox al 'hoeveel liter is deze'?. Tot slot zoekt ie nog zoon belachelijk lelijke afritsbroek. Die dingen moeten ze echt afschaffen, maar goed, hij doet maar .. ik loop er toch niet naast. Ik doe namelijk niet aan in een tentje slapen!

Ik mis je..

Je slaapt, als een roosje, in je slaapzak in een tentje in Frankrijk. Ik mis je. Mijn kleine padvindertje! We hebben nog even gebeld. Je hebt stenen gezocht en bunkers gezien. Je speelde tikkertje met Cedric en was dolenthousiast. 

Ik heb net het raam van je slaapkamer dicht gedaan. Je bedje was leeg. Wat een aansteller is je moeder toch. 

Wedden, als je thuiskomt zeg je dat je dol bent op kamperen. Jij bent namelijk op veel dingen dol. Dat is één van de vele dingen waarom ik zo dol op jou ben en waarom ik je dus zo mis.

Ik ga nog even taart eten in bed, ben nou toch al in de zielepootmodus.

Trots

Elke avond voor ik naar bed ga, kijk ik nog even bij m'n mannetjes. Ik leg ze goed, staar naar ze, geef ze een kusje en hou extra van ze. Ik ben zo trots, zó trots! 

M'n kleinste vriendje, die rustig doorbikkelt met z'n liesbreukje. Hij heeft nu elke dag een beetje meer pijn lijkt wel, maar toch is het een ontzettende blijerd. Je hoort hem amper. Hij eet, slaapt, poept, plast, speelt en is blij.. Heel blij, altijd. Hij kan al best een beetje zitten en probeert te gaan rollen. Nog even gaat ie kruipen en vanaf dat moment is het niet meer bij te houden :(.

M'n grootste vriendje wordt elke dag nóg grappiger en extra bijdehand. Z'n opmerkingen zijn hilarisch, dat vind hij zelf soms ook. Hij helpt graag. Dus als ik vraag of hij even de luier in de bak wilt doen zegtie 'tuurlijk', hij staat op, pakt de luier aan en huppelt naar de bak. De laatste tijd is hij aan het uittesten. De 'ik tel tot drie' werkt heel goed! Als hij moet komen of iets en hij komt niet, zeg ik: 'Tijn, mama telt tot drie en dan ben je hier', vaak heb ik m'n zin nog niet af en dan roept ie al 'hoef niet te tellen mama ik kom al'. En trots dat ie dan is, trots omdat ik niet hoefde te tellen maar hij al kwam. Ik ben ook trots, al zou het leuk zijn als hij gewoon gelijk kwam ipv na de ik tel tot drie.

Tijn praat alles na en kan heel goed onthouden! Vanmiddag had ie voor z'n middagdutje een ijsje op. Z'n armen plakte, dus ik had ze afgedaan met een doekje. Werd ie na z'n middagdutje wakker, riep ie 'maaaaamaaaaaa, kom gauw! Tijn heeft nog een beetje plak!' Tijn had helemaal geen beetje plak meer, maar ik vond het toch leuk. Vooral dat kom gauw. Bij tijn is het vaker kom gauw. Wedden, nog even roept ie: 'maaaaamaaaaaa, kom gauw of ik tel tot drie en dan ben je hier' ;). Eten gaat de laatste tijd moeizaam. Hij eet heel slecht. Ik kan me d'r niet druk om maken, eet je vandaag niet dan misschien morgen wel, maar Romy heeft graag dat ie eet. En daar komen hele foute grappige momenten van. Tijn is dan echt op z'n best, ik kan het niet eens uitleggen. Zo stout, maar zó leuk! Soms mikt ie heel soepeltjes een vleesje in Romy z'n oog, mij kan je dan opvegen. Ik doe m'n best om me kapot te lachen zodat tijn het niet ziet, maar das lastig. Romy moet vaak ook lachen en dan is het voor Tijn natuurlijk helemaal feest. Nu eten we vaker voor de tv, das ook fout, maar zo eet ie 'perongeluk' toch meer als dat je aan tafel zit. Al heeft meneer natuurlijk wel commentaar op wat er op de buis is. Papa wil Discovery kijken, Tijn wil Dora kijken, 'geen meneres en mevrouwes kijken'. 

Ik zou boeken over ze kunnen schrijven. Het boek van Tijn is wat dikker als dat van Abel, maar dat duurt niet lang. Het gaat zo snel :(. Ik had me nog zo voorgenomen om van Abel dubbel te genieten. Genieten doe ik zeker, maar de dagen vliegen om! Ze zijn groot voor je het weet, daar baal ik van! 

Jij doen!

Als Tijn roept; 'jij doen' help hem dan niet. Dat scheelt een hoop boosheid en verdriet. Met 'jij doen' bedoelt hij dat hij het wil doen. Sta Abel af na de woorden 'Baby Abel jou zitten', want dan wil hij zijn broer op schoot. 

Hoe het komt weet ik niet. Eigenlijk is het best logisch. Je zegt tegen hem 'jij' of 'jou' en kinderen zeggen nou eenmaal alles na. Alles! Zo heet Abel tegenwoordig geen 'baby Abel' meer, maar 'moppie' of 'lieffie' en scheld ik niet meer in Tijn zijn bijzijn sinds hij 8 maanden is. Ik verbeter alles en iedereen die het wel doet als m'n kindjes er zijn. Vriendinnen met kinderen doen het automatisch, vriendinnen zonder kinderen hebben het niet door.

Kinderen zijn spiegeltjes. Ik ben van mening dat hou je tegen hen doet, zij ook doen. Ik ben bijna altijd blij tegen m'n moppies. Mijn moppies zijn ook bijna altijd blij. Alleen is het soms wel jammer dat als ik moe ben, ze ineens geen spiegeltje meer zijn.. 

We doen wat we kunnen

Ik zat net in de tuin met m'n vriendinnetjes. We hadden het over het moederschap en dat je het nooit helemaal goed kan doen. Je doet je best. Leert ze de basis, stuurt ze waar je kan en verder is het hopen op het beste. Als m'n kindjes het zo doen als ik, ben ik best tevreden. Goed, m'n ouders hebben me een keer uit m'n eigen kots moeten halen terwijl ik buiten voor de kroeg lag, ik ging niet altijd naar school, ik blowde wel eens en dronk soms een glaasje alcohol te veel. Maar ze hebben me nooit van het politiebureau moeten halen, ik heb nooit structureel echte echte drugs gebruikt en ik heb gewoon een diploma. Ik heb dan wel geen doctorale titel voor m'n naam, maar wie zegt dat ik dan gelukkiger zou zijn? Romes en ik hebben het er ook wel eens over. Romy is van mening dat hij met onze jongens mee op stap gaat. En nog veel erger, hij denkt dat ze dat hartstikke leuk vinden. Tuurlijk, als ze zelf al vaker op stap zijn geweest en ze komen Romy een keer tegen in de kroeg, vinden ze vast gezellig. Maar elke keer als je op stap gaat, verplicht je vader mee moeten nemen? DAT IS HELEMAAL NIET LEUK! Gelukkig hebben onze jongens ook een moeder die er anders over denkt. Desnoods help ik ze met een ontsnappingsplan, maar ze gaan hoe dan ook alleen op stap!

Misschien ligt het ook aan de mensen waar je kinderen mee omgaan. Natuurlijk maken ze altijd zelfs de beslissingen en moeten ze zelf zorgdragen voor de consequenties. Maar als je kind nou enorm beïnvloedbaar is en 'chillt' met schorriemorrie, is de kans dat je ze toch een keer op moet halen van het politiebureau groter als dat je kind een enorme dosis zelfvertrouwen heeft en zich niet laat beïnvloeden door dat schorriemorrie. Ophalen van het politiebureau begin ik trouwens niet aan. Dat gaat te ver. Maar uit hem eenmalig uit z'n eigen kots vissen kan wel. Vraag ik gelijk de volgende ochtend of hij nog een whiskeytje wil ;).

Voorlopig moet ik ze eerst zindelijk zien te krijgen, dus dat op stap gaan zit er nog niet in. Tot die tijd doen we wat we kunnen en wat ons het beste lijkt.

Gefaald ..

Dat waar ik op het eind van m'n zwangerschap ineens aan twijfelde is gebeurd. Ik heb even een weekje gefaald :(.

Tijn was 2 uur oud toen ik vroeg aan Romes; 'en? Wanneer gaan we voor de tweede?'.

Omdat het zwanger raken van Tijn een poosje duurde stopte ik met de pil met de gedachte dat we over een jaar wel zwanger waren. Mooi niet dus. Veel eerder dan gedacht was het raak en ik vond het geweldig! Ik heb niks met zwanger zijn, dat niet (je hebt een mens in je buik he, een MENS!) Maar het idee dat er 9 maanden later een klein fijn kindje bij kwam vond ik geweldig.

De bevalling ging nog sneller als zwanger worden. Iets te snel als je het mij vraagt. Van 0 naar 100 in tien seconden. Bij Tijn heb ik er van begin tot eind 36 uur over gedaan. Ik had tijd om te beseffen wat er gebeuren ging en kon tussendoor ademhalen, heerlijk! Bij Abel deed ik er 5 uurtjes over, waarvan ik er maar 2 echt dood ging. Sommige vinden zoon snelle bevalling fijn, ik niet. Ineens was ie dr. Voor Romes ging het ook te snel, wist even niet waar die het zoeken moest.

Die dacht dat de pomp gebruikt zou moeten worden maar ineens zag ie haartjes en 2 minuten later z'n zoon! We hebben de dagen na de bevalling vaak weinig zeggend naast elkaar in de tuin gezeten s avonds. 'Snel he', 'ja'. 'Heftig he', 'ja'.

De eerste week na de bevalling was heerlijk, een lieve kraamhulp en Romes die thuis was. De week daarna vertrok de kraamhulp, Romes ging weer werken en ik voelde me beter dan ooit. Adrenaline. 'Dit doe ik wel even' dacht ik. In de derde week ging het mis. Ik had 2 ontstoken ogen, m'n knie deed enorm veel zeer, ik had ijzer te kort en slaap te kort. Abel had ook een ontstoken oog en buikkramp waardoor hij veel huilde. Hij kreeg borstvoeding en kwam om het anderhalf uur, dag en nacht. Opzich niet erg, Tijn kwam ook vaak, maar bij Tijn kon ik elk dutje met hem mee doen. Dat ging nu niet. Ik ging me steeds slechter voelen en kon op den duur alleen nog maar huilen. Romes zag het en greep in. Hij ging naar de apotheek om staaltabletten en iets voor onze ontstoken ogen. We kochten flesjes en flesvoeding en Tijn ging een ochtendje bij opa en oma spelen zodat ik wat bij kon slapen. Ik voelde me iets beter maar s avonds begon ik al te brullen omdat ik het de volgende dag weer alleen moest doen. Romes vond dat ik iemand moest bellen die me kon komen helpen. Iedereen zegt altijd wel 'als er wat is, bellen he!', dat zeg ik ook altijd. Bij sommige meen ik het, bij sommige puur uit fatsoen. Maar wat als je ze echt om hulp vraagt? Dan ben ik zwak. Ik wou het niet. Ik ben de moeder van mijn jongens, ik moet dit kunnen. Als ik het niet kan, dan faal ik. En ik was al aan het falen omdat ik gestopt was met de borstvoeding. Romes bleef aandringen. Er moest iemand voor Tijn komen zorgen omdat ik het zelf echt even niet kon en brullend appte ik m'n vriendinnetje 'tante Lot'. Het was 5 mei, bevrijdingsfestival. Ik vroeg of ze het gezellig had, laat ging maken en of ze morgen moest werken. Ze snapte het gelijk. 'Hoe laat moet ik komen'? Blijkbaar kon ik toch niet zo goed doen alsof het goed ging als dat ik dacht.. Ik bedacht me nog en wou niet meer, sputterde nog even tegen maar ze liet zich niet tegenhouden. Ik heb me eventjes zo rot gevoeld :(. Tante Lot kwam en een ware kraamverzorgster kwam in haar naar boven ;). Ik werd naar een boodschappenlijstje gevraagd en naar boven gestuurd, naar bed. Ik vond het maar vreemd. Ik lig boven en bed en Tijn is beneden. Hij moet een schone luier, lust vast wat drinken en om 12 uur moet ie een boterham.. Dat appte ik even naar d'r en viel daarna, met Abel naast me in z'n wiegje, als een blok in slaap. Ze ging om boodschappen, kookte, deed het huishouden en zorgde met alle liefde voor mijn kleine held. TOPPERTJE! 

De dagen daarna ging tijn naar de opvang en krabbelde ik weer op.

Nu ben ik al weer even helemaal de oude! Of nja, bijna. Koffie is mijn held. Ik ga denk ik nooit wennen aan gebroken nachten maar verder hebben we onze draai gevonden. 

Abel is een heerlijk kereltje! Hij kan lachen als de beste. Op verzoek, in zijn slaap of als hij een beetje ligt te staren. Er zijn nachten dat hij al tot half 6 slaapt en sommige nachten wil die gewoon extra chillen met z'n moeder (en een flesje, maar dat zijn details ;)). Hij brabbelt, houdt van douchen en hij houdt van herrie, dat komt goed uit met z'n broer de kabaalmaker. Zonder de hulp van broer de kabaalmaker zou het me trouwens niet lukken hoor. Iemand moet me de luiers en doekjes aangeven, Abel z'n tut in z'n mond stoppen en de muziek aanzetten ;). 

Tijn dwingt me serieus wel om af en toe te chillen. Als de tv aan staat klimt hij op de bank, klopt op de plek naast hem en zegt dan 'kom mama, zitten, teevee kijken'. Daarentegen moet ik hem gelukkig ook nog af en toe uit de vensterbank plukken, achter hem aan rennen om hem zogenaamd op te vreten en de draken in z'n tent verslaan.

Ik zei het eerder op fb 'het leven is mooi', maar nu meen ik het! Het leven is echt mooi!

Ps; lieve lot, extra thnx! Je bent een topper. Dat ga ik nooit echt echt tegen je zeggen want wij zijn nuchtere harries die weten dat we op een dag kanker krijgen omdat onze moeders en ongeveer de rest van heel de familie dat heeft of heeft gehad, maar ik ben heel blij met jou als m'n vriendinnetje!

Pss; dat over kanker is een onderonsje ;). Als wij tegen iemand zeggen dat de kans heel groot is dat we kanker krijgen reageren de meeste heel geschokt, wij niet ;).

Mama <3

Ik reed net achter m'n moeder in de auto, naar huis. Naar m'n man en m'n kindjes. We kwamen van het naaiclubje. Op maandagavond naaien we altijd samen met m'n schoonmoeder, bij m'n schoonouders. 

Ik moet er nog niet aan denken dat Tijn en Abel ook ooit een schoonmoeder hebben. Of een rijbewijs, een huis, een partner en kindjes. Jarenlang (en daarna) zorg je voor ze. Je doet er alles voor en dan zijn ze ineens zelfstandig en moet je ze loslaten.

Mijn moeder is uniek. Ze is lief, mooi, zorgzaam en bere bere sterk! Als je m'n moeder niet kent vind je d'r nors. Ze is een echte kat uit de boom kijker. Kent ze jou niet, verwacht dan ook maar niet dat ze energie in je steekt. Maar als je de kans krijgt om d'r echt te leren kennen is het een schat! Ze heeft het niet altijd even makkelijk (gehad). Maar ze was, en is, er altijd voor mijn zus en mij. Je hoeft maar te bellen en ze komt. 

Mam; je bent de liefste! Ik ben blij dat ik juist jou dochter ben! Ik ben blij dat je me nooit hebt leren wassen, koken of poetsen en dat ik, tussen de kleinigheidjes door, altijd kind heb mogen zijn. Ik ben blij dat je nog steeds naast me staat, bij elke stap die ik neem. Ik ben blij met het leven dat ik nu heb. Ik ben mede door jou uitgegroeid tot een sterke zelfstandige vrouw. Je bent niet alleen mijn moeder, maar ook mijn vriendin. Sommige vinden dat dat misschien niet klopt, ik vind het heerlijk! Ik kan alles bij je kwijt. Je kijkt nergens van op. Je steunt me altijd, remt me in mijn enthousiaste onmogelijk dingen en geeft een duwtje als ik afhaak en eigenlijk door moet gaan. Je bent een geweldige oma voor mijn jongens en een top schoonmoeder voor Romes.

En ondanks dat ik nog lekker egoïstisch ben en hoop dat Tijn en Abel nooit zelfstandig worden, weet ik dat jij wel blij voor me bent. Zo ben je. Als je dochters maar happy zijn, ist ammal allang best. Daarom ben je ook zoon toppertje. I love u mam! Heel veel!