Ik weet het niet

Ik ben al 748374x aan een blog over de twins begonnen. Maar ik weet niet wat ik zeggen moet. Das het thema van deze hele zwangerschap, ik weet het niet ..

Het is zwaar, dat weet ik wel. Veel zwaarder als de zwangerschap van Tijn en Abel. Het is anders. Heel anders. Behalve de Fiona voetjes, die zijn weer vertrouwd terug ;). 

Je kent je eigen lichaam niet meer. Het neemt vormen aan waarvan ik niet wist dat het kon. Soms denk ik ‘ojoooooo, olifant’ maar als je je bedenkt dat er twee mini mensjes in zitten, valt het weer reuze mee. Ik ben al een paar keer extra in het ziekenhuis geweest. Een keer omdat ik dacht dat Mn vliezen gebroken waren, bleek gewoon badwater te wezen. Een keer omdat ik ze minder voelde, niks aan de hand. En een keer omdat ik buikgriep had, maar op den duur niet meer wist of die kramp nou gewoon Mn maag was die leeg wou zijn (en ook werd ;)) of dat het toch begonnen was. Dat allemaal ook weer in het kader van ‘ik weet het niet’. Gelukkig nemen ze elk dingetje bloedserieus. Volledige binnenstebuiten gekeerd ga ik pas naar huis. Gerustgesteld, dat is fijn :).

Vandaag weer een groeiecho gehad. 1800 gram en 1625 gram worden ze geschat. Dat is heel keurig rond het gemiddelde. Ze hebben nog zeeën van ruimte, al zou je dat aan de spanning van Mn vel niet zeggen, want bij elke echo liggen ze weer anders. Nu liggen ze allebei in een stuit. Ze hebben ook al allebei goed gelegen en ook al een van de twee goed. Zolang de eerste maar goed ligt, is het goed. Als de eerste er uit is, gaan ze de ander (proberen te) draaien. Over vier weken hebben we weer een groeiecho, als ze dan nog allebei in stuit liggen, gaan ze de keizersnee plannen. BAMM! Het kan dus zo zijn dat we over vier weken weten wanneer ze komen.

De tering. Het wordt zo echt. Soms sta ik een beetje om Mn as te tollen in het kamertje. Twee ledikantjes, snoezige kleine kleertjes. Allemaal zo nieuw, letterlijk en figuurlijk. Spulletjes; nieuw. Meisjes; nieuw. Twee tegelijk; nieuw.

Ik ben zo benieuwd en angstig tegelijk. Ik kan niet tegen het onbekende ;P ik laat me niet graag verrassen. Plan geen feestje voor mij, ik kom er achter (sorry schatjes 😘). 

Behalve dit feestje, hier kom ik toch echt pas achter als het zover is en de laatste tijd wil ik dat dat morgen is ..

De Kia

De Kia ..

Noem me suf, idioot of geef de hormonen de schuld, ken mij het schelen ;)

Ik heb serieus een traantje gelaten om de Kia. Hij is ingeruild voor een grotere auto, want die hebben we nodig.

De Kia was mijn eerste echte grote mensen auto :p. Echt de mijne. Romes vond hem spuuglelijk, ik vond hem gelijk fantastisch. Ik ging er in zitten en dacht ja! Deze is het. En dat was ie.

De Kia heeft ons naar mooie dingen gebracht. Hij bracht ons thuis vanuit het ziekenhuis. Eerst met Tijn, amper twee jaar later met Abel. Hij bracht ons naar de dierentuinen, pretparken, de Ardennen, Frankrijk. Bracht mn lieve Bailey naar haar laatste rustplek. De Kia, we sprongen er in en gingen.

Ik weet heus wel dat de nieuwe auto dat ook gaat doen. Maar het wordt steeds echter. De tweeling wordt steeds echter..

Tien jaar

Vandaag precies tien jaar geleden sliep ik voor het eerst in mijn eigen huisje. Een dag later begon ik aan mijn eerste werkdag bij de rechtbank.

Tien jaar. De tijd vliegt. 

Alles is nu precies zoals ik het mij nooit had voorgesteld. Ik zou voor altijd thuis blijven wonen, hoefde geen relatie en wou geen kinderen, wel een Malteser hondje en ik zou advocaat worden. 

Tien jaar later plakt mijn man de wereld(kaart), gemaakt van behang, op de nieuwe slaapkamer van onze wereld, omdat zij bijna grote broers worden van twee zusjes. We zoeken een grotere auto, want het gezin groeit de huidige auto uit. Ik ben geen advocaat, wel een baan in de juridische sector. Parttime, zodat ik lekker veel voor de kids kan zorgen, huisvrouwtje spelen en de honden kan uitlaten, een pitbull en een chihuahua, ze lijken niet eens op een Malteser 😂

En hoewel ik het allemaal niet in de planning had, zou ik het voor geen goud meer willen ruilen. Dat de volgende tien jaar maar net zo mooi mogen worden, maar wel iets minder snel voorbij vliegen. 

dinsdag 24 april 2018

Dinsdag 24 april 2018 - een uur of 9, stond de wereld eventjes stil. 

Ik lag op een bed, met een tv voor me, Romes aan de zijkant en ineens verschijnen jullie daar. Er gaat vanalles door me heen. Blijdschap, onwennigheid, euforie en later paniek om vervolgens weer terug te gaan naar blijdschap. 

Dinsdag 24 april 2018 - een uur of 9, de dag dat wij te horen kregen dat we in verwachting zijn van een tweeling 👶🏻👶🏻.

We kunnen het nog steeds niet geloven. Of nee, geloven is niet het juiste woord. Beseffen? Ik kan me totaal geen voorstelling maken van wat ons ‘te wachten’ staat. Ben zo benieuwd hoe het is. Vier kinderen, waarvan twee meisjes! Vliet Vlieland meisjes, wat zullen dat voor exemplaartjes worden :p.

De jongens zijn zo bloednieuwsgierig. En lief! Ze leven zo met me mee en houden echt rekening met mij. In de vakantie wouden ze super graag naar het zwembad. Ik zag er een beetje tegenop, met zn drie en mn pookje, maargoed. Goede afspraken gemaakt en daar gingen we. En dat was toch leuk! Echt! Op den duur wouden ze van de glijbaan. Abel durfde niet alleen, dus oké mama mee. Ging leuk. Maar na de zesde keer kon ik niet meer. Zij stonden al ruim tien minuten boven en dan kwam ik nog eens, volledig buiten adem 😂. Op den duur gevraagd of Abel al alleen durfde. Nou hij durfde wel. Tijn ging eerst, zodat ik wist dat Abel daarna kwam en ik bij het gat kon staan. Ging prima zo :). We hebben genoten!

Die zwangerschap hakt er in. Waar ik bij Tijn en Abel amper last had van kwaaltjes (jaja, behalve die dikke Shrek voeten ;)), kan ik nu uuuuuren klagen. Die groei is niet bij te houden joh. Ik meet tegenwoordig de omvang van mijn buik op. Na een slechte dag, lees; kan amper lopen, liggen óf zitten, is de omvang met 2 cm gestegen! Mn banden en bekken krijgen het goed te voortduren. 

Ook die hormonen zijn een ding. Soms ga ik ineens huilen. Soms voor niks, soms door de pijn. Ook dan zijn de jongens zo lief voor me :). Toppertjes! Ook heel blij met alle lieve mensen om me heen. Zonder morren worden de jongens opgehaald en geëntertaind, het huis wordt gedaan en de tuin! Werken is ook niet alles meer, maar ook daar alle lof voor Mn collega’s; ‘Denk aan jezelf en de meisjes’.

Nog iets meer dan 16 weken tot de uitgerekende datum. Stiekem hoop ik dat ze nog heel lang blijven zitten, maar vaak komen tweelingen toch eerder. We ‘moeten’ nog zoveel doen. Een boel klussen in huis en een andere auto scoren. We hebben nu een Kia Soul, mn soulmate zeg ik altijd. Maar daar passen we niet met zes in. Eeuwig zonde! Wil Mn schatje eigenlijk niet weg doen. Romes opperde nog heel lief ‘we kunnen toch kijken hoe het gaat, zovaak zitten we niet met zn allen in de auto’. Maar we komen niet eens thuis uit het ziekenhuis 😂. Tis ook raar om de jongens even onder te brengen ‘jongens, papa gaat even mama en de zusjes halen, haal ik jullie later weer op’. Die thuiskomst is toch een beetje een familieding. Dus helaas, de Kia moet weg. Al zoveel auto’s gezien; te lelijk, te veel wegenbelasting, te duur. En ga zo maar door..

Zou graag al een half jaartje verder zijn, of even in de toekomst kijken. Maar dat gaat niet. Tot die tijd waggel ik rustig door en leer een hele nieuwe kant van mezelf kennen. Hulp accepteren. Zo lastig, maar achteraf zó fijn!

💜

TWINS!

Als het op Facebook staat, dan is het zo.

En het is zo. Wij krijgen een tweeling. Een TWEELING! Zo onwerkelijk nog. Inmiddels de schok te boven. Ik moest even lachen en even huilen. Overuren in mn hoofd; hoe gaan we dit doen? Een kindje was al krap, maar twee?! Maar wauwww, zo bijzonder.

Alle opties de revue al gepasseerd. Uitbouwen, huis verkopen, tijdelijk huren en verder kijken. Alles zou extra stress geven. Een aanbouw was al gepland, maar nu toch uitgesteld. En hoe gek ook; dat heeft me rust gegeven. Tijn en Abel gaan samen op Tijn zijn kamer, de tweeling op Abel zijn kamertje. En als alles en iedereen zn draai gevonden heeft, kijken we nog eens. Blijven en uitbouwen of toch verhuizen.

Twee kindjes er bij. Hoe bijzonder. De jongens hopen op een broertje en een zusje. Tijdens een autorit hoor ik ze op de achterbank overleggen ‘we hebben nog een prinses nodig. Dan kunnen twee haar beschermen en de ander alles voor haar pakken’. Slik. Hou je stuur recht. Hormonen, keer twee.

Alles keer twee. Ik moet nodig een krantenwijk 😂.

Bijna vier Abel

‘T voelt als gister dat je bij ons kwam..

Het is weer zo ver. Nog een kleine twee weken en dan wordt Abel vier. En juustem; dat trek ik slecht. Al zal er niet eens absurd veel veranderen; maar toch. Nu werk ik elke dag tot half 1, haal Abel op, we chillen wat en gaan Tijn van school halen. Vanaf dan moet ik alleen chillen. Das ff een dingetje :). 

Abel is dol op waterijs. Het seizoen of tijdstip maakt niet uit. Hartje winter, tien uur ‘s ochtends ‘mama mag ik ijs?’, is hier doodnormaal. Hij wil altijd een appeltje ‘met zonder stokje’ en ‘brood met pindakaas met stukjes’. De pindakaas heeft geen stukjes, hij wil zijn brood gesneden hebben in stukjes. Acht graag. Logisch toch?

Tegenwoordig kan hij fietsen ‘met zonder zijwieltjes’ en bij de opvang hebben ze laatst ‘met zonder jas’ buiten gespeeld. Dat ‘met zonder’ is hip, dat merk je wel ;).

Abel is een heerlijk ding. Hondsbrutaal en schijt aan alles. Hij heeft het beste van Romy en mij zegmaar :p. Waar Tijn nogal spijt kan betuigen en echt verdriet heeft van zijn stoute dingen, is Abel er trots op. Hij zal dan ook nooit ontkennen dat hij iets stouts heeft gedaan. Eerlijkheid is het halve werk.

Daarnaast is Abel vooral ontzettend lief, grappig, behulpzaam en slim! Hij wil altijd helpen, met alles. Koken, stofzuigen, poppenhuismeubels maken, was opvouwen; Abel staat tot je dienst ‘asjebliefffff mamaaaaaa, ik zal heeeeeeeel hozichtig doen!’.

Midden in de winkel kan die schreeuwen alsof er brand is ‘MAAAMAAAAA MAAAAMAAAAAA MAMMMMMMM IK VIND JE LIEFFFFF’. En hij zegt het niet alleen tegen mij. Als Abel je lief vind, dan zegt hij dat en hij meent het. Of hij je nou dagelijks ziet, of eens in het jaar. Dat kleine oprechte zinnetje, kan je dag soms helemaal goed maken.

Maargoed, vier dus. Hij is allang klaar voor school. Kan tellen, rekenen en schreef gister voor het eerst zijn naam. Tijn en Abel fantaseren al weken over Abel zijn komst op school. Tijn heeft hem al gezegd dat hij altijd op hem kan rekenen en als er wat is, dat hij maar hoeft te roepen. Hoe lief is dat?! Het zijn echte maatjes en altijd trots op elkaar.

Mijn heerlijke stukjes, allebei op school. Ga ik maar elke dag naar het bos met zonder Abel en met zonder Tijn..

Zucht

Ken je dat? Dat je eerst ontzettend blij en gelukkig van iemand word en dat je later die persoon of personen niet meer kan luchten of zien? Ik ken het wel. Vroeger, zo een 22 jaar geleden, stonden zij met stipt op nummer één, nu staan ze nog ver onder de vriend van de neef van de buurman daar de kapper van, jawel; sinterklaas en zijn kornuiten.

MAN! Wat een stress brengen die met zich mee. Sinds de intocht was er geen houden meer aan. Tijn heeft 3 weken lang tussen half 5 en 5 uur naast Mn bed gestaan. Zonder reden. Hij was gewoon wakker. Ik niet. Ik functioneer nog niet tussen half 5 en 5 uur. Dus naast me liggen en je klep houden. Maar Tijn is niet zo goed in zijn klep houden, nooit geweest en nu dus ook al niet tussen half 5 en 5 uur. Om de drie minuten ‘Hoelang nog mam?’ En ik zeg standaard ‘nog vijf minuutjes’ hij heeft toch nog geen tijdsbesef en 2 uur duurt nog lang, dat weet hij ook. Maar vijf minuutjes gaat het voor hem ook niet worden dus zegt hij standaard ‘maar ik wil drie’. Prima, doen we drie! Als je maar stil bent. 

Abel en Tijn hebben wat afgeruzied, gevochten, gesnauwd en gehuild. Arme jongens. Bij elke ‘donk’ of knal schoten ze overeind ‘daar komt ie! Daar komt ie’. Maar er kwam niemand. Tot afgelopen zondag. Ik was het zat. Eigenlijk zouden we gewoon op pakjesavond, pakjesavond vieren, maar dat zouden nog 2 lange dagen extra worden. Met een lulsmoes gingen ze even spelen bij opa en oma. Ik haalde ze later weer op en het resultaat heb je kunnen zien op een filmpje. Twee dolblije kinderen. Intens gelukkig. Er zat ook een gedichtje bij van sinterklaas. Hij zei dat dit de laatste keer was, hij Tijn alleen nog even op school zou zien en dat hij dan weer terug ging naar Spanje. En weetje; de rust is gelijk terug! We hebben het heel gezellig gehad. Hebben uitgepakt, de Lego in elkaar gezet, rustig gegeten, zonder morren naar bed en de hele nacht geslapen! Tot de wekker ging! En ook overdag geen gemok, gezeur, gebrul en gevecht. Halleluja!

Ik ben vast aan het twijfelen voor volgend jaar. Óf we gaan niet naar de intocht, óf we doen pakjesavond de dag na de intocht, óf ik verlos ons voor alle komende jaren en zeg dat het een neppe bedoeling is en krijg zelf de credits voor de cadeaus! Want dat is het ook he! Je shopt je verloren en een week later hoor je ‘je koopt nooit iets voor me!’ %#£$!>\*¥ je zou ze toch wat :p

Enfin, voor nu: dag sinterklaasje, daahaaah dahhaaaaaag! Even een weekje genieten van de rust en weer door met de kerststress.

Oh, how i loooooove december! Maarnietheus!