Tien jaar

Vandaag precies tien jaar geleden sliep ik voor het eerst in mijn eigen huisje. Een dag later begon ik aan mijn eerste werkdag bij de rechtbank.

Tien jaar. De tijd vliegt. 

Alles is nu precies zoals ik het mij nooit had voorgesteld. Ik zou voor altijd thuis blijven wonen, hoefde geen relatie en wou geen kinderen, wel een Malteser hondje en ik zou advocaat worden. 

Tien jaar later plakt mijn man de wereld(kaart), gemaakt van behang, op de nieuwe slaapkamer van onze wereld, omdat zij bijna grote broers worden van twee zusjes. We zoeken een grotere auto, want het gezin groeit de huidige auto uit. Ik ben geen advocaat, wel een baan in de juridische sector. Parttime, zodat ik lekker veel voor de kids kan zorgen, huisvrouwtje spelen en de honden kan uitlaten, een pitbull en een chihuahua, ze lijken niet eens op een Malteser 😂

En hoewel ik het allemaal niet in de planning had, zou ik het voor geen goud meer willen ruilen. Dat de volgende tien jaar maar net zo mooi mogen worden, maar wel iets minder snel voorbij vliegen. 

dinsdag 24 april 2018

Dinsdag 24 april 2018 - een uur of 9, stond de wereld eventjes stil. 

Ik lag op een bed, met een tv voor me, Romes aan de zijkant en ineens verschijnen jullie daar. Er gaat vanalles door me heen. Blijdschap, onwennigheid, euforie en later paniek om vervolgens weer terug te gaan naar blijdschap. 

Dinsdag 24 april 2018 - een uur of 9, de dag dat wij te horen kregen dat we in verwachting zijn van een tweeling 👶🏻👶🏻.

We kunnen het nog steeds niet geloven. Of nee, geloven is niet het juiste woord. Beseffen? Ik kan me totaal geen voorstelling maken van wat ons ‘te wachten’ staat. Ben zo benieuwd hoe het is. Vier kinderen, waarvan twee meisjes! Vliet Vlieland meisjes, wat zullen dat voor exemplaartjes worden :p.

De jongens zijn zo bloednieuwsgierig. En lief! Ze leven zo met me mee en houden echt rekening met mij. In de vakantie wouden ze super graag naar het zwembad. Ik zag er een beetje tegenop, met zn drie en mn pookje, maargoed. Goede afspraken gemaakt en daar gingen we. En dat was toch leuk! Echt! Op den duur wouden ze van de glijbaan. Abel durfde niet alleen, dus oké mama mee. Ging leuk. Maar na de zesde keer kon ik niet meer. Zij stonden al ruim tien minuten boven en dan kwam ik nog eens, volledig buiten adem 😂. Op den duur gevraagd of Abel al alleen durfde. Nou hij durfde wel. Tijn ging eerst, zodat ik wist dat Abel daarna kwam en ik bij het gat kon staan. Ging prima zo :). We hebben genoten!

Die zwangerschap hakt er in. Waar ik bij Tijn en Abel amper last had van kwaaltjes (jaja, behalve die dikke Shrek voeten ;)), kan ik nu uuuuuren klagen. Die groei is niet bij te houden joh. Ik meet tegenwoordig de omvang van mijn buik op. Na een slechte dag, lees; kan amper lopen, liggen óf zitten, is de omvang met 2 cm gestegen! Mn banden en bekken krijgen het goed te voortduren. 

Ook die hormonen zijn een ding. Soms ga ik ineens huilen. Soms voor niks, soms door de pijn. Ook dan zijn de jongens zo lief voor me :). Toppertjes! Ook heel blij met alle lieve mensen om me heen. Zonder morren worden de jongens opgehaald en geëntertaind, het huis wordt gedaan en de tuin! Werken is ook niet alles meer, maar ook daar alle lof voor Mn collega’s; ‘Denk aan jezelf en de meisjes’.

Nog iets meer dan 16 weken tot de uitgerekende datum. Stiekem hoop ik dat ze nog heel lang blijven zitten, maar vaak komen tweelingen toch eerder. We ‘moeten’ nog zoveel doen. Een boel klussen in huis en een andere auto scoren. We hebben nu een Kia Soul, mn soulmate zeg ik altijd. Maar daar passen we niet met zes in. Eeuwig zonde! Wil Mn schatje eigenlijk niet weg doen. Romes opperde nog heel lief ‘we kunnen toch kijken hoe het gaat, zovaak zitten we niet met zn allen in de auto’. Maar we komen niet eens thuis uit het ziekenhuis 😂. Tis ook raar om de jongens even onder te brengen ‘jongens, papa gaat even mama en de zusjes halen, haal ik jullie later weer op’. Die thuiskomst is toch een beetje een familieding. Dus helaas, de Kia moet weg. Al zoveel auto’s gezien; te lelijk, te veel wegenbelasting, te duur. En ga zo maar door..

Zou graag al een half jaartje verder zijn, of even in de toekomst kijken. Maar dat gaat niet. Tot die tijd waggel ik rustig door en leer een hele nieuwe kant van mezelf kennen. Hulp accepteren. Zo lastig, maar achteraf zó fijn!

💜

TWINS!

Als het op Facebook staat, dan is het zo.

En het is zo. Wij krijgen een tweeling. Een TWEELING! Zo onwerkelijk nog. Inmiddels de schok te boven. Ik moest even lachen en even huilen. Overuren in mn hoofd; hoe gaan we dit doen? Een kindje was al krap, maar twee?! Maar wauwww, zo bijzonder.

Alle opties de revue al gepasseerd. Uitbouwen, huis verkopen, tijdelijk huren en verder kijken. Alles zou extra stress geven. Een aanbouw was al gepland, maar nu toch uitgesteld. En hoe gek ook; dat heeft me rust gegeven. Tijn en Abel gaan samen op Tijn zijn kamer, de tweeling op Abel zijn kamertje. En als alles en iedereen zn draai gevonden heeft, kijken we nog eens. Blijven en uitbouwen of toch verhuizen.

Twee kindjes er bij. Hoe bijzonder. De jongens hopen op een broertje en een zusje. Tijdens een autorit hoor ik ze op de achterbank overleggen ‘we hebben nog een prinses nodig. Dan kunnen twee haar beschermen en de ander alles voor haar pakken’. Slik. Hou je stuur recht. Hormonen, keer twee.

Alles keer twee. Ik moet nodig een krantenwijk 😂.

Bijna vier Abel

‘T voelt als gister dat je bij ons kwam..

Het is weer zo ver. Nog een kleine twee weken en dan wordt Abel vier. En juustem; dat trek ik slecht. Al zal er niet eens absurd veel veranderen; maar toch. Nu werk ik elke dag tot half 1, haal Abel op, we chillen wat en gaan Tijn van school halen. Vanaf dan moet ik alleen chillen. Das ff een dingetje :). 

Abel is dol op waterijs. Het seizoen of tijdstip maakt niet uit. Hartje winter, tien uur ‘s ochtends ‘mama mag ik ijs?’, is hier doodnormaal. Hij wil altijd een appeltje ‘met zonder stokje’ en ‘brood met pindakaas met stukjes’. De pindakaas heeft geen stukjes, hij wil zijn brood gesneden hebben in stukjes. Acht graag. Logisch toch?

Tegenwoordig kan hij fietsen ‘met zonder zijwieltjes’ en bij de opvang hebben ze laatst ‘met zonder jas’ buiten gespeeld. Dat ‘met zonder’ is hip, dat merk je wel ;).

Abel is een heerlijk ding. Hondsbrutaal en schijt aan alles. Hij heeft het beste van Romy en mij zegmaar :p. Waar Tijn nogal spijt kan betuigen en echt verdriet heeft van zijn stoute dingen, is Abel er trots op. Hij zal dan ook nooit ontkennen dat hij iets stouts heeft gedaan. Eerlijkheid is het halve werk.

Daarnaast is Abel vooral ontzettend lief, grappig, behulpzaam en slim! Hij wil altijd helpen, met alles. Koken, stofzuigen, poppenhuismeubels maken, was opvouwen; Abel staat tot je dienst ‘asjebliefffff mamaaaaaa, ik zal heeeeeeeel hozichtig doen!’.

Midden in de winkel kan die schreeuwen alsof er brand is ‘MAAAMAAAAA MAAAAMAAAAAA MAMMMMMMM IK VIND JE LIEFFFFF’. En hij zegt het niet alleen tegen mij. Als Abel je lief vind, dan zegt hij dat en hij meent het. Of hij je nou dagelijks ziet, of eens in het jaar. Dat kleine oprechte zinnetje, kan je dag soms helemaal goed maken.

Maargoed, vier dus. Hij is allang klaar voor school. Kan tellen, rekenen en schreef gister voor het eerst zijn naam. Tijn en Abel fantaseren al weken over Abel zijn komst op school. Tijn heeft hem al gezegd dat hij altijd op hem kan rekenen en als er wat is, dat hij maar hoeft te roepen. Hoe lief is dat?! Het zijn echte maatjes en altijd trots op elkaar.

Mijn heerlijke stukjes, allebei op school. Ga ik maar elke dag naar het bos met zonder Abel en met zonder Tijn..

Zucht

Ken je dat? Dat je eerst ontzettend blij en gelukkig van iemand word en dat je later die persoon of personen niet meer kan luchten of zien? Ik ken het wel. Vroeger, zo een 22 jaar geleden, stonden zij met stipt op nummer één, nu staan ze nog ver onder de vriend van de neef van de buurman daar de kapper van, jawel; sinterklaas en zijn kornuiten.

MAN! Wat een stress brengen die met zich mee. Sinds de intocht was er geen houden meer aan. Tijn heeft 3 weken lang tussen half 5 en 5 uur naast Mn bed gestaan. Zonder reden. Hij was gewoon wakker. Ik niet. Ik functioneer nog niet tussen half 5 en 5 uur. Dus naast me liggen en je klep houden. Maar Tijn is niet zo goed in zijn klep houden, nooit geweest en nu dus ook al niet tussen half 5 en 5 uur. Om de drie minuten ‘Hoelang nog mam?’ En ik zeg standaard ‘nog vijf minuutjes’ hij heeft toch nog geen tijdsbesef en 2 uur duurt nog lang, dat weet hij ook. Maar vijf minuutjes gaat het voor hem ook niet worden dus zegt hij standaard ‘maar ik wil drie’. Prima, doen we drie! Als je maar stil bent. 

Abel en Tijn hebben wat afgeruzied, gevochten, gesnauwd en gehuild. Arme jongens. Bij elke ‘donk’ of knal schoten ze overeind ‘daar komt ie! Daar komt ie’. Maar er kwam niemand. Tot afgelopen zondag. Ik was het zat. Eigenlijk zouden we gewoon op pakjesavond, pakjesavond vieren, maar dat zouden nog 2 lange dagen extra worden. Met een lulsmoes gingen ze even spelen bij opa en oma. Ik haalde ze later weer op en het resultaat heb je kunnen zien op een filmpje. Twee dolblije kinderen. Intens gelukkig. Er zat ook een gedichtje bij van sinterklaas. Hij zei dat dit de laatste keer was, hij Tijn alleen nog even op school zou zien en dat hij dan weer terug ging naar Spanje. En weetje; de rust is gelijk terug! We hebben het heel gezellig gehad. Hebben uitgepakt, de Lego in elkaar gezet, rustig gegeten, zonder morren naar bed en de hele nacht geslapen! Tot de wekker ging! En ook overdag geen gemok, gezeur, gebrul en gevecht. Halleluja!

Ik ben vast aan het twijfelen voor volgend jaar. Óf we gaan niet naar de intocht, óf we doen pakjesavond de dag na de intocht, óf ik verlos ons voor alle komende jaren en zeg dat het een neppe bedoeling is en krijg zelf de credits voor de cadeaus! Want dat is het ook he! Je shopt je verloren en een week later hoor je ‘je koopt nooit iets voor me!’ %#£$!>\*¥ je zou ze toch wat :p

Enfin, voor nu: dag sinterklaasje, daahaaah dahhaaaaaag! Even een weekje genieten van de rust en weer door met de kerststress.

Oh, how i loooooove december! Maarnietheus!

Abel

Je kijkt altijd zo tevreden als je slaapt. Ik kijk ook tevreden als jij slaapt. Slapen kan je tegenwoordig goed *klopt af*. Drie jaar en een beetje konden we regelmatig meerdere keren per nacht uit bed. Slapen was voor watjes. Man, het was afzien. Je hebt heel wat uurtjes bij ons in bed vertoefd, met je teentjes in mijn neus of met je hoofd op mijn buik. Gewoon liggen en slapen was er niet bij. Je hebt ook een berg uurtjes met papa op de bank geslapen. Papa kan dat goed, ik niet. Het zag er zo schattig uit als ik dan beneden kwam. Samen lepeltje lepeltje, liever jullie als ik :p.

Je bent me er een. Nou dacht ik altijd dat Tijn een eigen wil had. Nou, Tijn valt in het niets bij jou. Je hebt zo je voorkeuren en steekt die niet onder stoelen of banken. Zitten we samen op de bank wil je dat ik je voeten aai. Wel met zonder sokken anders is het niks leuk. Je hebt zo je vaste series op tv. Dat je alle afleveringen al een keer of tachtig hebt gezien doet niet ter zake. Connie, Peppa big of brandweerman Sam it is! Je broer ophalen van school doen we met je motor en de gouden helm met stickers van je broer. In de gang doe je die helm alvast op en drie meter verder, naast de auto,moet ie weer af. Het clipje krijg je niet open, dus dat doe ik. 

Je bent zo lekker voorspelbaar. Daar hou ik van. Na een nee, krijgen we ruzie. Ik ken dat, ik hou ook niet van nee ;) Als ik boos op je word zeg je dat je me lief vind. Als je iets niet wil, dan wil je het niet. Als je iets wel wil, dan moet het nu. Je vergeet niks. Kan veel zelf, maar laat de dingen graag voor je doen. De dingen die ik, vanwege tijdgebrek, voor je wil doen, doe je zelf. 

Ijsjes eet je met een doekje om het stokje. Appels kunnen uit het vuistje, maar wel met zonder stokje. Als je gaat slapen zeg je steevast, in een ruk zonder adem pauze ‘ikvindjeliefenikbenbang’, als ik dan zeg dat ik jou ook lief vind en je nergens bang voor hoeft te zijn vraag je of ‘het langste licht’ aan mag. Ik heb nog steeds geen idee wat dat is, maar zeg dat dat al zo is en dan is het goed. Wanneer het jou uit komt zeg je dat je nog maar klein bent ‘hè??’ Maar als iemand anders het zegt ben je toch al groot!

Je leert van Tijn. Je bent de beste drie jarige ninja die ik ooit heb gezien. Leeft als Spider-Man, kan al goed met de Lego bouwen, telt als een malle en weet dat kinderfeestjes goed chantagemateriaal zijn. Je groeit, letterlijk en figuurlijk, waar ik naast sta. Je bent een heerlijk kind. Slaap lekker, ik vind je lief en ben bang 😘

Beste vrienden

Er zijn dagen dat ik de scheidsrechter ben, en dagen dat ik alleen maar vertederd kan kijken naar het liefdevolle samenspel. Er zijn momenten dat ik denk, whoahhh, doe mij er nog zes, ik ben goeeeeeeed in dit. De volgende dag vraag ik me af waar het mis is gegaan ;).

Mijn schatjes, mijn liefjes, mijn helden. Vaak zo hetzelfde, soms zo verschillend. Tijn heeft engelengeduld, soms gaat het even mis. Abel kan zich soms goed inhouden ;). Abel is nog steeds een doener, maar nu ook met woorden. Voorheen dacht Abel alleen dingen en ging ze doen. Nu zegt ie het en doet het. En dan kan je hoog of laag springen. Hij. Gaat. Het. Doen. Of dingen juist niet doen. Daar is hij ook goed in. Beiden hebben een olifantengeheugen, alleen Abel omschrijft dingen van een jaar geleden als ‘gister’. Daar kan Tijn niet tegen, het moet wel kloppen. Dus lopen ze samen even de gebeurtenis door, wanneer hoe en wat, en alsnog trekt Abel de conclusie ‘ja, gister he’. Het is zo leuk om te zien hoe Tijn Abel helpt dingen kloppend te krijgen, althans hij doet een goede poging. Laatst zaten we in de auto, Abel; ‘mama?’ ja ‘mag ik wat vragen?’ Jahoor ‘ik heb drie kippetjes op’ Tijn; ‘Abel dat is geen vraag, dat is iets wat je zegt’ vervolgens een uitleg van zeker 5 minuten ‘dus, snap je het nu?’ Ja, Abel snapte het. Abel; ‘mama?’ ja ‘mag ik wat vragen?’ Jahoor ‘ik heb drie kippetjes op’ Tijn; dikste zucht ooit en ik reed bijna de berm in van het lachen.

Ze zijn hilarisch met zn twee. Een echt team. Soms jagen ze samen mama op de kast, soms jagen ze elkaar op de kast. Tijn is nu helemaal into de Lego. Kan uuuuuren bouwen en spelen, het liefst alleen. Abel wil graag mee doen en dan gaat het wel eens mis. Het is ook verwarrend. Tijn heeft een wachtwoord op zn kamer. Tegen de tijd dat Abel het wachtwoord eindelijk weet, is dat het niet meer. Toch kunnen ze ook heerlijk samen spelen, als het maar niet met de Lego is. Ze zijn beste vrienden, dat zeggen ze dan ook regelmatig tegen elkaar. 

De dingen die ze er uit flappen zijn hilarisch. Moet eigenlijk alles gelijk opschrijven, want ik vergeet ze weer snel. Momenteel zijn de vieze woorden weer een echte hit. Kak, schijt, piemel, helemaal leuk. Rijmen is ook hip nu. Om te voorkomen dat ze te pas en te onpas over piemels en schijt beginnen hebben we nu de regel dat we in de auto vieze rijmpjes mogen zeggen. Romy is er meestal niet bij, maar ze gaan toch altijd over hem ‘papa zit op de plee en kakt naar benee’ en dan heel hard lachen. Abel zn rijmpjes rijmen meestal niet, ik versta ze ook niet want hij begint bij het derde woord al te hinniken van de lach. Daardoor is het dan toch weer grappig.

Ik kan uren over ze typen, over hoe leuk ze zijn, hoe lief en gezellig. Mn collega maakte laatst een opmerking dat ze altijd zo gezellig leken ofzo en eigenlijk is dat ook zo. Natuurlijk zijn ze soms enorm vervelend, zitten elkaar of zichzelf in de weg, ze luisteren niet altijd, zijn soms een tikkie te druk en af en toe word ik doodmoe van ze, maar vaker zijn ze gewoon enorm gezellig en lief! Zij zijn beste vrienden, maar ook mijn beste vrienden ❤️